पैशाचे मोल

 अनेक पालक म्हणतात –

“आम्ही सगळं केलं, पण मुलांना पैशाचं मोलच कळत नाही.”

पण प्रश्न असा आहे:

👉 पैशाचं मोल शिकवलं जातं का, की ते आपोआप येतं?

उत्तर स्पष्ट आहे – ते शिकवावंच लागतं.

1️⃣ Money minded म्हणजे नेमकं काय?

Money minded म्हणजे:

पैसा कमावणं

साठवणं

खर्च करणं

आणि आदराने हाताळणं

❌ Money minded म्हणजे:

लोभी

कंजूष

किंवा फक्त पैसेच पाहणारा

👉 मुलाला पैसा गुलाम बनवायचा नाही,

पैशाचा मालक बनवायचं आहे.

2️⃣ “पैसा झाडावर उगवत नाही” हे बोलून उपयोग नाही

बहुतेक पालक हे वाक्य वापरतात.

पण मुलासाठी त्याचा अर्थ शून्य असतो.

त्याऐवजी हे करा:

लाईट बंद करायला सांगा → वीज बिल दाखवा

फालतू मागणी केली → “हा पैसा कुठून येतो?” असा प्रश्न विचारा

शॉपिंगला गेल्यावर → budget सांगून घ्या

👉 बोलणं कमी, दाखवणं जास्त.

3️⃣ खिशातले पैसे (Pocket Money) = Financial School

मुलाला वयाच्या 5–6 वर्षांपासून:

आठवड्याला / महिन्याला ठराविक पैसे द्या

ते पैसे कसे खर्च करायचे, ते त्याच्यावर सोडा

⚠️ पण एक नियम:

पैसे संपले → परत मिळणार नाहीत

हे मुलाला:

निर्णय घेणं

चूक करणं

आणि शिकणं

हे सगळं शिकवतं.

4️⃣ Saving शिकवायचं असेल तर “Goal” द्या

मुलाला असं सांगू नका:

“पैसे साठव”

त्याऐवजी:

“तुला ती सायकल हवी ना?

आपण मिळून पैसे जमवूया.”

गुल्लक

बँक अकाउंट

UPI demo (मोठ्या मुलांसाठी)

👉 Goal असला की saving शिकायला सोपं जातं.

5️⃣ तुमचा स्वतःचा पैसा-वर्तन = मुलाचं शिक्षण

मुलं ऐकत नाहीत, ती बघतात.

जर:

पालक सतत उधारीवर जगत असतील

impulsive खर्च करत असतील

पैशावरून घरात भांडणं असतील

तर मुलालाही:

पैसा = ताण

पैसा = संघर्ष असं वाटतं.

👉 तुमचा पैसा कसा हाताळता,

तेच मुलाचं syllabus आहे.

6️⃣ “कमावून दाखव” – लहान वयात

वय 8–10 नंतर:

घरातली छोटी कामं

creative कामं (drawing, helping, selling craft)

performance-based reward

पैसा मिळाल्यावर सांगा:

“हा पैसा तुझ्या कष्टाचा आहे.”

हे वाक्य आयुष्यभर लक्षात राहतं.

7️⃣ पैसे + मूल्य (Values) दोन्ही शिकवा

Money minded मूल म्हणजे:

फक्त स्वतःसाठी खर्च करणारा नाही

गरज आणि हौस यातील फरक ओळखणारा

share करणारा

कधीतरी:

गरीबाला मदत

दान

कुणासाठी काहीतरी करणं

👉 यामुळे पैसा हृदयहीन होत नाही.

शेवटचा विचार

आज मुलाला जर पैशाचं शिक्षण दिलं नाही,

तर उद्या आयुष्य त्याला

महागड्या चुका शिकवेल.

पैसा शिकवला तर मुलं मजबूत होतात,

लपवला तर गोंधळतात.

✍️ राहुल गुरव 

Review after watching The Secret Movie

As a VSO at Wellcon, my workday usually begins with a route plan, a product bag, and a strong cup of tea ☕. It ends with reflections on doctor calls, orders received, and sometimes the famous line—“Next visit pe discuss karenge”. In between these two moments lies the real field life of a medical representative.

Reading The Secret by Rhonda Byrne and watching its movie gave me a fresh perspective on something we often ignore in sales—the power of mindset.

At its core, The Secret talks about the Law of Attraction. The idea is simple:

> What we think repeatedly, we attract into our lives.

Positive thoughts create positive outcomes, while negative thinking invites obstacles. The movie explains this concept using real-life stories & motivational examples.

In the medical field, knowledge is important—but confidence and belief are equally crucial. As VSOs, we meet multiple doctors every day. Some discussions go well, some don’t. Rejections are common, and targets are constant.

The Secret teaches us to:

1. Start the day with a positive intention

2. Believe in our products and company

3. Visualize successful interactions

4. Maintain confidence even after rejection

After watching The Secret, I smiled and thought—

“If thinking alone could close orders, VSOs would be the richest people in the world!” 😄

But the book also made one thing clear:

> Positive thinking works best when supported by action.

Visualization must be backed by daily calls, ethical detailing, follow-ups, and consistency. The secret is not magic—it is mental discipline combined with effort.

Now, 

How It Helped Me as a VSO at Wellcon

1. Handle rejection without losing motivation

2. Improve confidence during product detailing

3  Stay focused on long-term doctor relationships

4  Keep my energy positive throughout the day

This mindset shift directly reflects in my field performance and professional growth.

The Secret is not just a motivational movie —it is a reminder that our thoughts shape our approach, and our approach shapes our results. For a VSO at Wellcon, it reinforces the importance of mindset, consistency, and belief in the work we do.

Think positive. Work sincerely. Trust the process.

And let success follow !!

🛣️ शिळफाटा येथील वाढती ट्रॅफिक आणि होणारा वेळ खर्च

 जिल्ह्यातील शिळफाटा हे ठाणे, डोंबिवली, तळोजा आणि नवी मुंबई या चारही दिशांना जोडणारे महत्त्वाचे ठिकाण आहे. पण गेल्या काही वर्षांपासून या परिसरात ट्रॅफिकची समस्या मोठ्या प्रमाणात वाढली आहे.

सकाळी ऑफिसकडे आणि संध्याकाळी घरी परतताना, वाहनचालकांना मोठ्या रांगा आणि अडकलेली वाहतूक हे रोजचे दृश्य झाले आहे.

⏳ वेळ म्हणजे पैसा — आणि तोच वाया जातोय!

दररोज केवळ शिळफाटा सिग्नल पार करण्यासाठी अनेकांना १५ ते ३० मिनिटे लागतात.

हा वेळ जर एक वर्ष मोजला तर, एखादा प्रवासी जवळपास १००–१२० तास ट्रॅफिकमध्ये अडकून बसतो!

हा वेळ नुसता वाया जात नाही, तर त्याच्याबरोबर वाढलेला ताण, थकवा, आणि इंधनाचा खर्च सुद्धा वाढतो.

1. रस्त्यांची अरुंद रुंदी — मोठ्या वाहनांसाठी अपुरी जागा.

2. बिनयोजित वाहतूक सिग्नल — सिग्नल टायमिंग योग्य नसल्यानं वाहने साचतात.

3. नियमभंग करणारे वाहनचालक — विशेषतः दोनचाकी वाहनचालक रांगेत न उभं राहता साइडने जातात.

4. मेट्रो आणि बांधकाम प्रकल्प — काम चालू असल्याने रस्त्यांची उपलब्ध जागा कमी झाली आहे.

शिळफाटा सिग्नलजवळ फ्लायओव्हर किंवा अंडरपास बांधकामाची गरज आहे.

ट्रॅफिक पोलिसांची उपस्थिती आणि वेळोवेळी नियंत्रण आवश्यक आहे.

नागरिकांनी स्वतःहून नियमांचं पालन केल्यास परिस्थिती बरंच सुधारू शकते.

सार्वजनिक वाहतूक (बस, शेअर्ड कॅब, मेट्रो) वापर वाढवली पाहिजे.

शिळफाटा परिसराने गेल्या काही वर्षांत मोठी प्रगती केली आहे — पण वाहतूक व्यवस्थेतील हा वाढता ताण आता नागरिकांच्या दैनंदिन जीवनावर परिणाम करू लागला आहे.

वेळ, इंधन आणि मानसिक आरोग्य — तिन्हींची बचत होण्यासाठी प्रशासनाने आणि नागरिकांनी एकत्र पावलं उचलणं गरजेचं आहे.

तुम्हाला शिळफाटा ट्रॅफिकबद्दल काय वाटतं?

कमेंटमध्ये तुमचा अनुभव जरूर लिहा — कदाचित तुमचा विचार एखाद्या बदलाची सुरुवात ठरेल!

✨ दिवाळी शॉपिंग एपीएमसी वाशी मार्केटमध्ये – एक अनुभव अविस्मरणीय!

✨ दिवाळी शॉपिंग एपीएमसी वाशी मार्केटमध्ये – एक अनुभव अविस्मरणीय!

दिवाळी म्हणजे आनंद, प्रकाश, मिठाई, नवीन कपडे आणि भरपूर खरेदीचा उत्सव! मुंबई-पुणे परिसरातील लोकांसाठी दिवाळी शॉपिंग म्हटलं की एपीएमसी वाशी मार्केट हे नाव आपोआप आठवतं. इथे मिळणाऱ्या विविध वस्तू, घासाघीस करण्याचा थरार, आणि सणाचा सुगंध – सगळं काही एक वेगळीच मजा देऊन जातं

🪔 

एपीएमसी म्हणजे Agricultural Produce Market Committee — पण आज ते फक्त भाजीपाला किंवा फळांसाठी नाही, तर दिवाळी शॉपिंगसाठीही हॉटस्पॉट बनलं आहे.

इथे मिळणाऱ्या वस्तू:

फुलांची माळा, तोरणं, आकाशकंदील

सजावटीच्या वस्तू (कंदील, लाइटिंग, रंगोळी साचे)

मिठाई, सुके मेवे, फरसाण

पूजेचं साहित्य

घर सजावटीसाठी आयटम्स आणि गिफ्ट सेट्स

दिवाळीच्या आधीच्या आठवड्यात, वाशी मार्केटचं रूप बदलतं — रंग, प्रकाश आणि सुगंधांनी भरलेलं.

विक्रेते उत्साहात आपले स्टॉल्स लावतात

ग्राहक भाव ठरवण्यात मग्न असतात

कुठे कंदील लटकलेले, तर कुठे फुलांचा सुगंध दरवळतो

हा बाजार म्हणजे सणाची सुरुवातच जणू इथे होते!

एपीएमसी वाशी मार्केटचं सर्वात मोठं वैशिष्ट्य म्हणजे परवडणारे दर.

इथे घाऊक भावात वस्तू मिळतात, त्यामुळे रिटेलपेक्षा खूप स्वस्त पडतात.

जर तुम्ही थोडी घासाघीस केली, तर अजून चांगला भाव मिळतो.

मोठ्या दुकानात जे दिवाळी डेकोरेशन ₹500 ला मिळतं, ते इथे ₹250–₹300 मध्ये मिळू शकतं!

जर तुम्ही दिवाळी शॉपिंगसाठी इथे जाणार असाल तर –

🕕 सकाळी 6 ते दुपारी 1 हा सर्वोत्तम वेळ आहे.

🚗 शक्यतो वीकेंड टाळा, कारण त्या दिवशी गर्दी अफाट असते.

🛍️ रोख रक्कम ठेवा, कारण सगळीकडे UPI चालतं असं नाही.

📸 आणि हो — कॅमेरा किंवा मोबाईल तयार ठेवा, कारण दिवाळीचे रंग टिपायलाच हवेत!

एपीएमसी वाशी मार्केटमध्ये दिवाळी शॉपिंग करणं म्हणजे फक्त वस्तू घेणं नाही — ती एक सणाची अनुभूती आहे. कुटुंबासोबत फिरत फिरत खरेदी, विक्रेत्यांशी हसतमुख बोलणे आणि दिवाळीच्या तयारीचा तो उत्साह — ही सगळीच आठवण दिवाळीनंतरही मनात राहते.

तर या दिवाळीत, मॉल्स आणि ऑनलाईन सेल्सपासून थोडं दूर जाऊन, एकदा तरी वाशी एपीएमसी मार्केटला भेट द्या — अनुभव अमोल ठरेल!

तू आधीच जिंकला आहेस

एका निरोगी प्रौढ पुरूषाच्या एकाच संभोगानंतर स्खलन होणाऱ्या वीर्यात ४० कोटी शुक्राणू असतात...

हे ४० कोटी शुक्राणू आईच्या गर्भाशयाकडे वेड्यासारखे धावतात आणि फक्त ३००-५०० टिकतात. बाकीचे? ते वाटेत थकतात किंवा मरतात. या ३००-५०० शुक्राणूंपैकी जे अंड्यात पोहोचतात, त्यापैकी फक्त एक अत्यंत शक्तिशाली शुक्राणू अंड्यात फलित होतो किंवा स्थिरावतो. तो भाग्यवान शुक्राणू म्हणजे तुम्ही, मी किंवा आपण सर्वजण. तुम्ही कधी या महायुद्धाबद्दल विचार केला आहे का?

❒ तू धावलास - जेव्हा तुला डोळे, हात, पाय किंवा डोके नव्हते, तरीही तू जिंकलास...

❒ तू धावलास - तुझ्याकडे प्रमाणपत्रे नव्हती, मेंदू नव्हता, तरीही तू जिंकलास....

❒ तू धावलास - तुझ्याकडे शिक्षण नव्हते, कोणीही तुला मदत केली नाही, तरीही तू जिंकलास...

❒ जेव्हा तू धावलास - तेव्हा तुझे एक ध्येय होते, आणि तू त्या ध्येयावर लक्ष केंद्रित केलेस, आणि तू शेवटपर्यंत धावलास, आणि तू जिंकलास...

❒ अनेक मुले त्यांच्या आईच्या पोटात मरतात, पण तू मेला नाहीस; तू संपूर्ण नऊ महिने जगलास...

❒ बाळंतपणात अनेक मुले मरतात, पण तू जिवंत राहतोस...

❒ अनेक मुले आयुष्याच्या पहिल्या पाच वर्षांत मरतात, पण तू अजूनही जिवंत आहेस...

❒ अनेक मुले कुपोषणामुळे मरतात, पण तुला काहीही झाले नाही...

❒ प्रौढत्वाच्या मार्गावर बरेच लोक हे जग सोडून गेले, पण तू अजूनही जिवंत आहेस इथे आहेस...

आणि आज, जेव्हा जेव्हा काही घडते तेव्हा तू घाबरतोस आणि निराश होतोस, पण का? तू तुमचा आत्मविश्वास गमावल्यासारखे का वाटते?

जरी आता तुमचे मित्र, भावंडे, प्रमाणपत्रे, शिक्षण...सर्व काही आहे. तुमच्याकडे हातपाय आहेत, योजना आखण्यासाठी मन आहे आणि मदत करण्यासाठी लोक आहेत, तरीही तुम्ही आशा गमावता. जेव्हा तुम्ही तुमच्या आयुष्याच्या पहिल्या दिवशी हार मानली नाही. तुम्ही ४० कोटी शुक्राणूंनी मृत्यूपर्यंत लढलात आणि कोणाच्याही मदतीशिवाय एकट्याने स्पर्धा जिंकली. मग निराशा का?

तुम्ही सुरुवातीला जिंकलात, शेवटी जिंकलात, मध्यभागीही जिंकाल. स्वतःला वेळ द्या, स्वतःला विचारा: तुमच्याकडे असलेली कौशल्ये वाढवा... नाविन्यपूर्ण कल्पना निर्माण करा? कौशल्ये शिका... संघर्ष करा... ध्येयावर लक्ष केंद्रित करा... तुमच्या मार्गातील अडथळ्यांशी लढत राहा, आणि तुम्ही स्वतः जिंकाल.

घरच्या पाळीव प्राण्याला वेळ द्या

आजकाल आपली जीवनशैली खूप व्यस्त झाली आहे. काम, प्रवास, जबाबदाऱ्या यामध्ये आपण बराच वेळ बाहेर घालवतो. पण आपल्याकडे एक असा जिवलग सोबती असतो – आपला पाळीव प्राणी. तो कुत्रा असो, मांजर असो किंवा पक्षी असो, त्यांच्यासाठी आपणच त्यांचं संपूर्ण विश्व असतो.

पाळीव प्राणी फक्त अन्न, पाणी आणि निवारा यावर जगत नाहीत. त्यांना प्रेम, आपुलकी आणि सहवास सुद्धा तितकाच महत्त्वाचा असतो.

जेव्हा आपण त्यांच्यासोबत वेळ घालवतो, तेव्हा त्यांचा तणाव कमी होतो.

खेळ, फिरायला नेणे किंवा थोडं गप्पा मारणं यामुळे त्यांची मानसिक वाढ होते.

आपल्या सोबत राहून त्यांचा विश्वास वाढतो, ते अधिक सुरक्षित वाटतात.

1. फिरायला न्या – रोज 15–20 मिनिटं चालण्याने त्यांचा व्यायाम होतो.

2. खेळा – बॉल, दोरी किंवा साधा पळापळीचा खेळ त्यांच्यासाठी खूप मजेशीर असतो.

3. बोलत राहा – होय! प्राणी आपलं बोलणं पूर्णपणे समजत नसतील, पण तुमचा आवाज आणि प्रेमाची भावना त्यांना जाणवते.

4. ग्रोमिंगसाठी वेळ द्या – ब्रश करणे, आंघोळ घालणे, कान साफ करणे यामुळे ते निरोगी राहतात.

5. लाड करा – त्यांना कुरवाळा, मांडीवर घ्या, त्यामुळे त्यांचं मन अधिक आनंदी राहतं.

तुमचा आणि प्राण्याचा नातं खूप घट्ट होतं.

ते कमी आजारी पडतात आणि दीर्घकाळ आनंदी राहतात.

घरात सकारात्मक वातावरण तयार होतं.

तुमचा पाळीव प्राणी तुम्हाला निःस्वार्थ प्रेम देतो. त्यांना बदल्यात हवी असते ती फक्त थोडीशी आपुलकी आणि वेळ. म्हणून दिवसातील काही क्षण त्यांच्यासाठी राखून ठेवा – कारण त्यांचं आनंदी असणं म्हणजे तुमचंही मन प्रसन्न राहणं. 🐶🐱

खरा सुपर हिरो

कधी कधी खऱ्या आयुष्यात घडणाऱ्या काही घटना आपल्याला फिल्मी कथा वाटतात. पण त्या केवळ खऱ्या नसतातच, तर त्या मानवी धैर्य, समर्पण आणि कर्तव्यभावनेचे अप्रतिम उदाहरण ठरतात. अशीच एक हृदयस्पर्शी घटना लखनऊच्या किंग जॉर्ज मेडिकल युनिव्हर्सिटी (KGMU) येथे घडली, जिथे डॉ. अंकुर बजाज आणि त्यांच्या टीमने तीन वर्षांच्या कार्तिकच्या जीवासाठी अशक्यप्राय लढाई लढली.

केवळ तीन वर्षांचा कार्तिक घराच्या गॅलरीतून अचानक २० फूट खाली पडतो. पडताना एका लोखंडी रॉडवर तो कोसळतो, जो त्याच्या डोक्यातून आणि खांद्यातून आरपार घुसतो.

कुटुंबीय हादरून जातात. त्याला तातडीने रुग्णालयात नेलं जातं.

एका खासगी रुग्णालयात शस्त्रक्रियेसाठी १५ लाख रुपये मागितले जातात.

कार्तिकच्या कुटुंबासाठी एवढी मोठी रक्कम जमवणं अशक्य होतं. हळूहळू त्यांनी जगण्याची आशाच सोडून दिली.

याच क्षणी KGMU मधील डॉ. अंकुर बजाज आणि त्यांची टीम पुढे येतात.

फक्त २५ हजार रुपयांत त्यांनी अत्यंत गुंतागुंतीची आणि जीवघेणी शस्त्रक्रिया करण्याचा निर्णय घेतला.

प्रॉपर CT स्कॅनशिवाय, केवळ धाडस, कौशल्य आणि आत्मविश्वासाच्या जोरावर त्यांनी ही मोहीम हाती घेतली.

तीन तासांहून अधिक काळ चाललेल्या या शस्त्रक्रियेत डॉक्टरांनी कार्तिकच्या डोक्यातून आणि खांद्यातून घुसलेला रॉड काळजीपूर्वक बाहेर काढला.

सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे — कार्तिकला कुठलीही अतिरिक्त इजा न होता शस्त्रक्रिया यशस्वी झाली.

पण खरी कसोटी अजून बाकी होती.

त्याच वेळी, शस्त्रक्रिया सुरू असताना, डॉ. बजाज यांच्या आईला हृदयविकाराचा झटका येतो आणि त्यांना त्या रुग्णालयातच दाखल केलं जातं.

तरीसुद्धा, डॉ. बजाज यांनी वैयक्तिक परिस्थिती बाजूला ठेवून, कर्तव्याला प्राधान्य दिलं आणि कार्तिकची शस्त्रक्रिया पूर्ण केली.

सुपरहिरो आपल्यातच असतात 👑

आज कार्तिक सुरक्षित आहे, आणि त्याच्या चेहऱ्यावर पुन्हा हसू फुललंय.

या घटनेतून आपण शिकतो की सुपरहिरो नेहमी चित्रपटांतच नसतात,

ते आपल्यातच असतात — डॉक्टर, शिक्षक, सैनिक, आई-वडील...

जे स्वतःचं आयुष्य दुसऱ्यांसाठी समर्पित करतात, तेच खरे सुपरहिरो!

डॉ. अंकुर बजाज आणि त्यांच्या टीमने सिद्ध केलं की समर्पण, कौशल्य आणि कर्तव्यनिष्ठा असेल, तर अशक्यही शक्य होतं.

🙏 सलाम आहे या खऱ्या हिरोंना! 🩺❤️

औदुंबर वृक्ष महत्त्व

भारतीय संस्कृतीत प्रत्येक वृक्षाला एक वेगळं स्थान आहे. पिंपळ, वड, तुलसी यांसारखे झाडे जशी पूजनीय मानली जातात, तसंच औदुंबर वृक्षालाही अत्यंत पवित्र मानलं जातं. औदुंबराच्या झाडाभोवती प्रदक्षिणा घालण्याची परंपरा आपल्याला फार पूर्वीपासून आहे. पण त्यामागे एक अद्भुत आणि दैवी कथा दडलेली आहे.

पुराणकथेनुसार, असुरराज हिरण्यकश्यपूने आपल्या अत्याचारांनी त्रस्त केले होते. तेव्हा भगवान विष्णूंनी नरसिंह अवतार धारण करून त्याचा वध केला. परंतु हिरण्यकश्यपूच्या पोटात असलेले कालकूट विष नरसिंह भगवानाच्या नखांना लागून त्यांना तीव्र जळजळ होऊ लागली.

भगवानाच्या त्या जळजळीला शांत करण्यासाठी माता लक्ष्मीने औदुंबर वृक्षाच्या पानांचा लेप त्यांच्या नखांवर लावला. त्या क्षणापासून नरसिंह भगवानाला आराम मिळाला.

त्या प्रसंगानंतर लक्ष्मी-नरसिंह स्वामींनी औदुंबर वृक्षाला आशीर्वाद दिला की –

"आमचा वास सदैव औदुंबर वृक्षात राहील."

त्यामुळे हा वृक्ष केवळ औषधीच नाही तर दैवी आणि पूजनीय झाला.

औदुंबराच्या झाडाभोवती प्रदक्षिणा घालणे ही फक्त धार्मिक कृती नसून त्यामध्ये आध्यात्मिक सामर्थ्य दडलेले आहे.

धर्मशास्त्रांनुसार,

"औदुंबर वृक्षाभोवती टाकलेले प्रत्येक पाऊल हे एक वाजपेय यज्ञासमान फळ देणारे असते."

आजच्या धकाधकीच्या जीवनात आपण मोठे यज्ञ, पूजा नेहमी करू शकत नाही. पण औदुंबराच्या झाडाभोवती श्रद्धेने प्रदक्षिणा घातली, तर त्यातूनही आपल्याला तेवढंच पुण्यफळ मिळतं. यामुळे मन शांत होतं, श्रद्धा वाढते आणि दैवी शक्तीची अनुभूती येते.

🌿 म्हणूनच औदुंबर वृक्ष हा केवळ झाड नाही, तर भगवान नरसिंह आणि लक्ष्मीमातेचं साक्षात् निवासस्थान आहे.

सुट्टीच्या दिवशी पैसे ट्रान्सफर करणं योग्य का नाही?

सुट्टीच्या दिवशी पैसे ट्रान्सफर करणं योग्य का नाही?

आजच्या डिजिटल युगात आपण काही सेकंदात मोबाईलवरून लाखोंची रक्कम ट्रान्सफर करू शकतो. UPI, IMPS, NEFT आणि RTGS मुळे बँकेत जाण्याची गरजच उरली नाही. पण एक प्रश्न नेहमी पडतो – सुट्टीच्या दिवशी मोठ्या रकमेचे ट्रान्सफर सुरक्षित आहे का?

पैसे "मधल्या मध्ये" कुठे जातात?

IMPS वापरून पैसे पाठवले की तुमच्या बँकेकडून (उदा. Yes Bank) रक्कम डेबिट होते आणि ती NPCI (National Payments Corporation of India) च्या सिस्टममध्ये जाते. त्यानंतर ती रक्कम beneficiary बँकेकडे (उदा. HDFC) क्रेडिट केली जाते.

जर सुट्टीमुळे किंवा तांत्रिक बिघाडामुळे पैसे beneficiary बँकेत पोहोचले नाहीत, तर ते NPCI च्या सुरक्षित settlement मध्ये on hold राहतात. हे पैसे हवेत नाहीत, तर सुरक्षितपणे होल्डवर असतात आणि साधारण T+1 working day मध्ये पाठवणाऱ्या बँकेत परत येतात.

सुट्टीच्या दिवशी पेमेंट रिस्की का?

1. System Load – सणासुदीच्या दिवशी ट्रान्झॅक्शनचा खूपच जास्त भार असतो.

2. Bank Downtime – काही बँका सुट्टीच्या दिवशी maintenance करतात.

3. Delay in Refund – जर ट्रान्झॅक्शन फेल झालं तर रक्कम परत येण्यासाठी सुट्टी संपेपर्यंत थांबावं लागतं.

UPI 24x7 बहुतांश वेळा चालते छोट्या रकमेसाठी

IMPS 24x7 कधी कधी delay/hold 2 लाखापर्यंतच्या रकमेसाठी, पण working day ला जास्त safe

NEFT 24x7 (batch settlement) सुट्टीला delay होऊ शकतो Regular payments, working day प्राधान्य

RTGS फक्त working hours सुट्टीला बंद 2 लाखांपेक्षा जास्त रकमेकरता, फक्त working day

भविष्यात काय काळजी घ्यावी?

मोठी रक्कम (₹50,000 पेक्षा जास्त) ट्रान्सफर करायची असल्यास working day आणि बँकिंग अवर्स मध्ये करा.

सणासुदीच्या दिवशी फक्त लहान, तातडीच्या पेमेंटसाठी UPI/IMPS वापरा.

महत्त्वाचे व्यवहार करण्याआधी बँकेची transaction limit आणि downtime schedule तपासा.

सुट्टीच्या दिवशी पैसे ट्रान्सफर करणं पूर्णपणे चुकीचं नाही, पण मोठी रक्कम पाठवताना धोका वाढतो. योग्य मोड, योग्य वेळ आणि योग्य रक्कम निवडल्यास तुमचे व्यवहार सुरक्षित आणि सुरळीत होतील.

लोनचा लाडू – दिसायला गोड, पचवायला कठीण

आजच्या जगात “स्वाइप करा, नंतर भरा” हा ट्रेंड खूप वाढला आहे. क्रेडिट कार्ड असो किंवा पर्सनल लोन – सुरुवातीला ते सोयीस्कर वाटतं, पण खरी भीती हप्त्यांच्या डोंगराखाली दबून जगण्यात आहे.

१. व्याजाचा भयंकर सापळा

एकदा का तुम्ही वेळेवर पेमेंट नाही केलं, की 30% पर्यंत व्याजदर लागतो. म्हणजेच १०,००० रुपयांचे कर्ज काही महिन्यांत १५,०००-२०,००० पर्यंत फुगते. हे व्याज थांबवणं जवळजवळ अशक्य होतं.

२. हप्त्यांचा डोंगर

एका कार्डावर थोडं, दुसऱ्या कार्डावर थोडं – आणि बघता बघता पाच-दहा हप्त्यांचा डोंगर तयार होतो. पगाराचा अर्ध्याहून जास्त भाग फक्त बँकेला परत देण्यात जातो. आयुष्यातील स्वप्ने, प्रगती आणि घरचं सुख – सगळं बळी पडतं.

३. मानसिक ताण आणि अस्वस्थता

बँकेच्या कलेक्शन कॉल्स, मेसेजेस, ईमेल्स – दिवस-रात्र सुरूच. हप्ते भरण्यासाठी कुठून पैसे आणायचे हा सततचा ताण झोप उडवतो. तणावामुळे आरोग्य बिघडतं, नातेसंबंध बिघडतात, आणि कुटुंबावर परिणाम होतो.

४. क्रेडिट स्कोरचा नाश

एकदा पेमेंट उशिरा झालं की तुमचा CIBIL स्कोर कोसळतो. म्हणजे पुढे घराचं लोन, गाडीचं लोन, अगदी साधं पर्सनल लोनही मिळणं अवघड होतं. बँका कायमचं “नो” म्हणतात.

५. भविष्यावर परिणाम

आज न भरलेलं १०,००० उद्या ५०,००० होतं, आणि नंतर लाखांच्या घरात जातं. हा बोजा फक्त वर्तमानच नाही तर भविष्यातील सर्व स्वप्नं उद्ध्वस्त करतो – मुलांचं शिक्षण, घर घेणं, गुंतवणूक करणं – सगळं थांबतं.

क्रेडिट कार्ड आणि लोन ही सुविधा नाही, तर एक साखळी आहे.

वेळेवर पेमेंट नाही केलं, तर ही साखळी तुमच्या आयुष्याला कैद करते.

“कर्ज हे आरामदायी दिसणारं विष आहे – हळूहळू ते आयुष्य संपवतं.”

बापूंचा अनुभव : आडमार्गी पाऊल पडता ...

मी, राहुल एकनाथ गुरव, आज माझ्यासोबत घडलेला एक भयानक पण चमत्कारिक अनुभव तुमच्यासोबत शेअर करत आहे.

या प्रसंगात माझे लाडके बापू यांनी मला कशा प्रकारे वाचवले, हे सांगताना अजूनही अंगावर काटा येतो आहे.

सकाळी मी माझ्या बाईकवरून न्यू पनवेलला कामासाठी निघालो होतो.

ऐरोळी येथे मला पेट्रोल भरायचे होते. तिथे पेमेंटमध्ये काही समस्या आल्याने मी ठरवलं की फक्त ₹100 चे पेट्रोल भरतो आणि पुढच्या पंपावर उरलेलं भरतो.

तो Shell चा पंप होता — ₹120 लिटरच्या भावाने. त्यामुळे जवळजवळ एक लिटरही पूर्ण पेट्रोल भरलं गेलं नव्हतं.

 आधी खारघरला गेलो, मग न्यू पनवेलमधील पाच-सहा ठिकाणी काम आटोपलं.

रात्री सुमारे ९ वाजता मी परत घरी निघालो.

डोक्यात मुंबई–सातारा हायवेचा नेहमीचा रस्ता होता. पण मी Google Map लावला तर १ तास ३५ मिनिटांचा रस्ता दाखवत होता.

मला वाटलं हा रस्ता पुढे जाऊन माझ्या ओळखीच्या हायवेला जोडेल, म्हणून मी त्याच रस्त्याने निघालो.

हळूहळू रस्ता निर्जन आणि सुनसान होत चालला.

मी गृहीत धरलं हा कदाचित शॉर्टकट असेल, पण रस्ता मोठा विचित्र आणि लांब वळणाचा होता.

लवकरच लक्षात आलं की मी पनवेल खाडीच्या परिसरात आलो आहे आणि हा रस्ता नवी मुंबई एअरपोर्टच्या भोवती ७५% फेरी मारून मग वहाळ नावाच्या ठिकाणी बाहेर पडतो.

आधीच पेट्रोल खूप कमी — एक लिटरपेक्षा कमी.

सभोवताली वस्ती नाही, पेट्रोल पंप नाही.

रात्री ९:३०–९:४५ ची वेळ.

रस्त्यावर फक्त मोठे ट्रक, कंटेनर आणि काही कार.

बाईक बंद पडली असती तर वाचवायला कोणीच नसतं.

या परिस्थितीत मी घाबरून गेलो आणि चालता चालता डोळ्यात पाणी आलं.

मी मोठ्याने "बापू, वाचवा मला! बापू, मला योग्य रस्त्यावर आणा!" अशी प्रार्थना करू लागलो.

सोबत "रामा रामा, आत्मा रामा, त्रिविक्रम सद्गुरु समर्थ" हा जप मोठ्या आवाजात करू लागलो.

भीतीमुळे घसा कोरडा पडला होता.

बराच प्रवास केल्यानंतर मला एक ठिकाणी हायवे आडवा दिसला.

एका कोपऱ्यावर बाईकवर उभा असलेला एक व्यक्ती दिसला.

मी त्याच्याकडे हात जोडून रस्ता विचारला.

त्याने सांगितले —

"तुम्ही ठाण्याला जायचे म्हणता, पण अगदी वेगळ्याच ठिकाणी आला आहात!"

त्याने मला एका गल्लीतून योग्य हायवे दाखवला आणि जवळचा पेट्रोल पंप कुठे आहे ते सांगितले.

त्याने स्वतः मला घणसोलीपर्यंत मार्ग दाखवत साथ दिली — "इथून लेफ्ट, इथून राईट" सांगत गेला.

मी त्याला मनापासून धन्यवाद दिले.

दोन-तीन ब्रिज ओलांडल्यावर मला HP पेट्रोल पंपाचे साइन दिसले.

गाडी पेट्रोल पंपावर नेऊन फुल टाकी भरली.

तेव्हा लक्षात आलं —

टाकीत पेट्रोल शून्याच्या जवळ होतं.

इतक्या लांबचा प्रवास पेट्रोल न संपता होणे, हे केवळ बापूंचा चमत्कार होता.

मी आईला फोन केला.

आई गुरुवारी प्रवचनात होती, तेव्हा साईबाबांची आरती सुरू होती.

ती मी कानाला लावून ऐकली आणि पुन्हा बापूंची मनापासून प्रार्थना केली.

नंतर समजलं की त्या गुरुवारी बापूंनी "श्री दत्त करुणात्रिपदी" वाचायला सांगितले होते.

त्यात एक वाक्य आहे —

"मी आडमार्गी पाऊल ठेवता, तू आन सी जागेवर भक्ता"

हे वाक्य माझ्या प्रसंगाशी अगदी जुळलं.

बापूंनी मला चुकलेल्या आडमार्गावरून योग्य मार्गावर आणून सोडलं.

त्या काळोख्या रात्री, निर्जन रस्त्यावर, योग्य व्यक्ती भेटणे, पेट्रोल संपलेच नाही —

हे सर्व फक्त माझ्या बापूं माझ्यासोबत आहेत हे सांगणारे  संकेत होते.

आज मी बापूंना साष्टांग नमस्कार करून म्हणतो —

"तुमच्याशिवाय हा प्रवास शक्यच नव्हता!"

🙏 हरिओम, श्रीराम, अंबज्ञ 🙏

वाघाचा पिंजरा...क्रेडिट कार्ड

आपल्या आसपास बघा. आज प्रत्येकजण "Cashless" होण्याच्या मागे आहे. बँका, ऑफर्स, रिवॉर्ड पॉइंट्स, कॅशबॅक – सगळं काही खूप आकर्षक दिसतं. पण यामागे एक सत्य आहे, जे बहुतांश लोक उशिरा ओळखतात.

क्रेडिट कार्ड म्हणजेच वाघाचा पिंजरा.

४५ दिवसांची गोड झोप

बँका आपल्याला सांगतात – “आत्ताच खरेदी करा, ४५ दिवसांनी पैसे द्या”.

पहिल्या नजरेला हे एकदम फायदेशीर वाटतं.

पण खरं काय?

बँकांना माहित असतं की ४५ दिवसांनी सगळ्यांकडे पैसे असतीलच असं नाही. आणि ज्या दिवशी आपण पैसे भरू शकलो नाही, त्या दिवसापासून सुरू होतो व्याजाचा भयानक खेळ.

एक चूक = मेजर व्याज

एकदा का पेमेंट लेट झालं, की व्याजाचे दर ३०%–४५% पर्यंत जाऊ शकतात. म्हणजे घेतलेल्यापेक्षा खूप जास्त पैसे बँकेला परत द्यावे लागतात.

यालाच मी म्हणतो – "वाघाच्या पिंजर्‍यात पाय अडकवण

0% EMI

Buy Now Pay Later

Cashback & Rewards

हे सगळं ऐकायला गोड आहे, पण हेच जास्त खर्च करायला लावणारं आहे.

आपण गरज नसलेली गोष्टही “ऑफर आहे म्हणून” घेतो.

क्रेडिट कार्ड जर UPI ला जोडले, तर खर्च करण्यावर अजिबात नियंत्रण राहत नाही.

थोडा विचार करा – डेबिट कार्ड किंवा UPI पेमेंटमध्ये आपल्या खात्यातील पैसे कमी होताना आपण बघतो, त्यामुळे थोडं थांबतो. पण क्रेडिट कार्डमध्ये? – "नंतर बघू".

आणि हेच नंतर मोठं ओझं बनतं.

काय करावे?

1. जेवढे कमावता, तेवढ्यावरच जगा.

2. क्रेडिट कार्ड फक्त Emergency साठी ठेवा, रोजच्या खर्चासाठी नाही.

3. कोणत्याही ऑफरच्या मोहात पडण्याआधी दोनदा विचार करा – गरज आहे का?

4. UPI ला क्रेडिट कार्ड कधीच जोडू नका.

क्रेडिट कार्ड म्हणजे साधन आहे – पण ते योग्य वापरलं तरच. अन्यथा, ते एक मोहक पिंजरा आहे, ज्यातून बाहेर पडणं कठीण आहे.

बँका व्यवसाय करतात, त्यांचं ध्येय नफा कमावणं आहे. आपण मात्र आपल्या पैशांचं रक्षण करणं शिकलं पाहिजे.

नक्षीकाम – लाकडावरचं आणि आयुष्यावरचं

जेव्हा एखादं झाड कापलं जातं, तेव्हा त्यातून मिळालेलं लाकूड एकदम साधं, काहीशा अर्थाने “नसलेलं” असतं. त्याला ना कोणताही आकार, ना उपयोग. अशा लाकडाची किंमतही फारशी नसते — सरपणासाठी काही रुपयांमध्ये विकलं जातं.

पण जरा कल्पना करा, हेच लाकूड जर कोणी कुशल कारागीराच्या हातात गेलं, तर?

त्याच लाकडावर जर नक्षीकाम झालं, त्याचं रूपांतर एखाद्या सुंदर मूर्तीत, फ्रेममध्ये, दरवाजात, शोभेच्या किंवा उपयोगी वस्तूंमध्ये झालं, तर त्याची किंमत काही पटीनं वाढते. त्याला हवीहवीशी मागणी असते — कारण त्यात मूल्य निर्माण झालेलं असतं.

हेच गणित माणसाच्या जीवनालाही लागू होतं.

जेव्हा माणूस जन्माला येतो, तेव्हा तोसुद्धा त्या कापलेल्या लाकडासारखाच असतो — साधा, अपरिपक्व, मूल्यविहीन. पण हळूहळू शिक्षण, कौशल्य, अनुभव, शिस्त, आणि मेहनत या साऱ्यांच्या माध्यमातून तो स्वतःवर नक्षीकाम करतो.

एमबीए, डॉक्टरेट, कोर्सेस, ट्रेनिंग्स, नवीन स्किल्स — ही सगळी नक्षीकामाचंच एक रूप आहे.

माणूस जेवढा स्वतःला घडवतो, घडवून घेतो, तेवढीच त्याची किंमत वाढते. तो अधिक मागणीत येतो — जसं की नक्षीकाम झालेलं लाकूड. आणि जो काहीही शिकत नाही, वाढवत नाही, तो आयुष्यभर त्या सरपणाच्या लाकडासारखाच राहतो — कमी किंमतीत, दुर्लक्षित.

स्वतःचं नक्षीकाम, स्वतःच करावं लागतं.

हेच वामनराव पै यांनी सांगितलेलं अमूल्य वाक्य —

> "तूच आहेस तुझ्या जीवनाचा शिल्पकार."

आज जर आपल्याला करिअरमध्ये यश हवं असेल, तर आपल्याला अपग्रेड व्हावं लागेल —

एमबीए करावा लागेल

डॉक्टरेट करावी लागेल

नवीन स्किल्स शिकाव्या लागतील

नियमित शिकत राहावं लागेल

बिझनेस करत असाल तर तो गावात, राज्यात, देशात, देशाबाहेर — सतत विस्तारत न्यावा लागेल.

यश हे थांबलेल्या माणसाला मिळत नाही, ते चालणाऱ्या आणि नक्षीकाम करत राहणाऱ्या माणसालाच मिळतं.

म्हणूनच...

आपल्यालाच स्वतःला घडवायचं आहे,

आपल्यालाच आपल्यावर नक्षीकाम करायचं आहे,

कारण नक्षीकाम केल्यावरच लाकडाला किंमत मिळते,

आणि स्वतःवर काम केल्यावरच माणसाला व्हॅल्यू मिळते.

तुमचं प्रत्येक कौशल्य हे एक नक्षीकाम आहे —

शिका, घडवा, आणि स्वतःच्या आयुष्याला अमूल्य बनवा.

pfarmacia कंपनीची औषधे प्राण्यांसाठी

1 )

"Proflex-HA: तुमच्या पाळीव प्राण्यांच्या सांधेदुखीवर प्रभावी उपाय"

---

आपल्या कुत्र्यांना किंवा मांजरींना जर सांधेदुखी, हालचालींमध्ये stiffness, किंवा चालताना त्रास होत असेल, तर त्यांच्या सांधांच्या आरोग्याकडे दुर्लक्ष होऊ नये. अशा वेळी Proflex-HA हे एक सुरक्षित आणि प्रभावी सप्लिमेंट ठरू शकते.

---

Proflex-HA म्हणजे काय?

Proflex-HA हे Pfarmacia कंपनीने तयार केलेले एक Joint & Connective Tissue Support Tablet आहे.

हे विशेषतः प्राण्यांचे सांधे, लिगामेंट्स, टेंडन, आणि कार्टिलेज यांना बळकट करण्यासाठी तयार करण्यात आले आहे.

---

यामध्ये काय आहे?

प्रत्येक गोळीत खालील घटक आहेत:

Glucosamine HCL – 500 mg (सांधांची वंगणता सुधारते)

Chondroitin Sulphate – 400 mg (हाडांमधील कुशन टिकवते)

Hyaluronic Acid – 20 mg (सांधांत नैसर्गिक द्रव टिकवतो)

Boswellia serrata व Withania somnifera – 50 mg (सांधेदुखी आणि सूज कमी करतात)

Vitamin C आणि Manganese Sulphate (हाडे मजबूत ठेवतात)

---

फायदे (Indications):

✅ सांध्यांचे वंगण टिकवून friction कमी करते

✅ लिगामेंट्स, टेंडन आणि कार्टिलेजच्या दुखापती भरून येण्यास मदत

✅ हालचाल सुलभ होते, stiffness कमी होते

✅ Hip Dysplasia, Degenerative Joint Disease अशा समस्यांमध्ये उपयोगी

✅ फ्रॅक्चर नंतरच्या पुनर्बलनात मदत

---

डोस (Dosage):

कुत्र्यांसाठी:

20 किलो पर्यंत: 1 च्यू (chew) रोज

20 किलोहून अधिक: 2 च्यू रोज

मांजरींसाठी:

5 किलोपर्यंत: 1/4 च्यू रोज

5 किलोहून अधिक: 1/2 च्यू रोज

---

2 )

"EPI-PAWS — प्राण्यांमध्ये फिट्स/अकस्मात झटके (Seizures) नियंत्रणासाठी नैसर्गिक उपाय"

दाखल: डॉक्टरांना माहिती सादर करण्यासाठी उपयुक्त स्वरूपात

---

❖ उत्पादनाचं नाव: EPI-PAWS PET TABLETS

निर्माता: Pfarmacia

उद्देश: Epilepsy (Seizure Disorders) नियंत्रणासाठी नैसर्गिक थेरपी

---

❖ मुख्य वैशिष्ट्ये:

🔹 नैसर्गिक घटकांसह तयार केलेलं फॉर्म्युलेशन

🔹 Cannabis Extract आधारित अँटी-एपिलेप्टिक सप्लिमेंट

🔹 सुरक्षितपणे स्वतंत्र (sole) अँटी-कन्व्हल्संट म्हणून वापरता येणारे

---

❖ घटक (Composition) — प्रति गोळी:

Potassium Bromide – 250 mg

Cyanocobalamin (Vitamin B12) – 6.5 mg

Pyridoxine HCL (Vitamin B6) – 4.0 mg

---

❖ उपयोग (USAGE):

🐾 Seizure Disorders मध्ये प्रभावी

🐾 Self-use as sole anticonvulsant (फक्त EPI-PAWS वापरता येतो)

🐾 Phenobarbital सोबत वापरण्याची परवानगी (कोणताही गोंधळ न करता)

🐾 प्रारंभीच्या उपचारांसाठीही उपयुक्त (as first-line therapy)

---

❖ डोस व डोसेज नियंत्रण:

🟩 Loading dose:

25–68 mg/kg शरीर वजनानुसार रोजची मात्रा

🟩 डोस वैयक्तिक रुग्णाच्या प्रतिक्रियेनुसार अ‍ॅडजस्ट करावा.

(Clinical monitoring अनिवार्य)

---

❖ फायदे डॉक्टरांच्या दृष्टीने:

✅ कमी साइड इफेक्ट्स

✅ पूरक किंवा एकमेव औषध म्हणून वापर

✅ मृदू पण प्रभावी नैसर्गिक थेरपी

✅ पशुप्रेमी मालकांसाठी "Chemical-free" पर्याय

---

❖ उपसंहार:

EPI-PAWS हे प्राण्यांमध्ये Epilepsy व झटके नियंत्रित ठेवण्यासाठी एक नैसर्गिक, सुरक्षित व वैज्ञानिक दृष्टिकोनातून सिद्ध झालेले पर्याय आहे.

Phenobarbital वापरणाऱ्या रुग्णांमध्ये सुद्धा पूरक थेरपी म्हणून प्रभावी आहे.

शरीर वजनानुसार डोस मोजून दिल्यास अधिक परिणामकारक ठरतो.

--

करियर इंडस्ट्री शिफ्ट करताना ....

आजच्या गतिमान आणि सतत बदलणाऱ्या युगात करिअर किंवा उद्योग क्षेत्र (industry) बदलणे हे सामान्य झाले आहे. काही वेळा आवड बदलते, काही वेळा बाजारपेठ बदलते, तर काही वेळा स्वतःची जबाबदारी आणि जीवनशैली. मात्र करिअर इंडस्ट्री शिफ्ट करणे म्हणजे केवळ नवीन नोकरी शोधणे नव्हे, तर एक नवा प्रवास, नवी दिशा, आणि नव्याने शिकण्याची तयारी असते.

या ब्लॉगमध्ये आपण पाहू की करिअर इंडस्ट्री बदलताना कोणते विचार करावेत, आणि कोणत्या गोष्टींचा अभ्यास करणे आवश्यक आहे

1. आपली "का" शोधा (Find Your Why)

उद्योग किंवा करिअर शिफ्ट करताना सर्वात पहिला प्रश्न विचारावा लागतो — "मी हे का करत आहे?"

सध्याच्या नोकरीत समाधान नाही का?

उत्पन्न कमी आहे?

आवड जपायची आहे?

नवीन कौशल्य वापरायचे आहे?

कामाचे तास, ठिकाण किंवा वातावरण बदलायचे आहे?

हे उत्तर स्पष्ट असेल तर पुढचा निर्णय सोपा होतो.

---

2. आपल्या आवडी आणि कौशल्यांचा अभ्यास करा

तुम्हाला कोणत्या गोष्टी आवडतात?

कुठल्या गोष्टीत तुम्ही चांगले आहात?

लोक तुमच्याकडून कोणती मदत घेतात?

यातून तुम्ही तुमचे transferable skills ओळखू शकता — म्हणजे असे कौशल्ये जे कोणत्याही उद्योगात उपयोगी पडतात (उदा. communication, management, sales, problem-solving इ.).

---

3. नवीन इंडस्ट्रीची माहिती मिळवा

कोणत्याही क्षेत्रात जाण्यापूर्वी त्या क्षेत्राचा सखोल अभ्यास करा:

त्या इंडस्ट्रीची वाढ, मागणी, भविष्यातील संधी

पगाराचे सरासरी प्रमाण

जॉब रोल्स आणि जबाबदाऱ्या

त्यासाठी लागणारी कौशल्यं आणि पात्रता

यासाठी YouTube, Google, LinkedIn, Reddit, किंवा प्रोफेशनल ब्लॉग्सचा वापर करा.

---

4. मुलाखती घ्या — पण नोकरीसाठी नाही, माहिती मिळवण्यासाठी

"Informational Interviews" म्हणजे त्या इंडस्ट्रीतील व्यक्तींशी थेट संपर्क साधून त्यांच्या अनुभवांबद्दल जाणून घेणे. हे अत्यंत उपयुक्त असते.

त्यांना विचारू शकता:

त्यांच्या कामाचा एक दिवस कसा असतो?

कुठले टूल्स वापरतात?

सुरुवात कुठून केली होती?

---

5. कोर्सेस आणि सर्टिफिकेशन घ्या

नवीन फील्डमध्ये शिरताना कौशल्य मिळवणे अनिवार्य आहे. त्यासाठी:

ऑनलाइन कोर्सेस (Udemy, Coursera, edX, Skillshare)

भारत सरकारचे Skill India, SWAYAM सारखे प्लॅटफॉर्म

युट्यूबवरील मोफत व्हिडीओ

हे कोर्सेस केवळ शिकवणार नाहीत, तर तुमच्या प्रोफाइलला मजबूत करतील.

---

6. Internship / Freelancing करून अनुभव मिळवा

जर शक्य असेल तर नवीन इंडस्ट्रीत "इंटर्नशिप" करा.

अन्यथा freelancing प्लॅटफॉर्मवर छोट्या कामांपासून सुरुवात करा (Fiverr, Upwork).

हे तुम्हाला खरे कामाचे अनुभव देतील, आणि CV मध्येही चांगले दिसेल.

---

7. आर्थिक नियोजन करा

करिअर शिफ्ट करताना काही महिन्यांचे उत्पन्न कमी होऊ शकते.

त्यासाठी:

किमान ३–६ महिन्यांचा खर्चाचा साठा ठेवा.

फालतू खर्च टाळा.

अपग्रेडिंगसाठी गरजेची गुंतवणूक करा.

---

8. मोकळ्या मनाने सुरुवात करा

नवीन इंडस्ट्रीत सुरुवातीला तुमचं वय, अनुभव, जुनं पद महत्वाचं ठरणार नाही.

तुम्हाला पुन्हा "शिकणारा" बनून सुरुवात करावी लागेल.

हे स्वीकारा. अहंकार बाजूला ठेवा आणि नवीन शिकण्याची संधी समजा.

---

9. CV आणि LinkedIn प्रोफाइल अपडेट करा

तुमच्या जुन्या अनुभवातले कौशल्ये नव्या क्षेत्रात कसे उपयुक्त ठरू शकतात हे ठळक करा.

उदाहरण:

> Instead of: “Handled customer complaints at metro station”

Write: “Managed customer communication and on-ground problem-solving under pressure.”

10. नेटवर्क तयार करा

त्या क्षेत्रातील लोकांशी सोशल मीडियावर जोडले जा.

ग्रुप्स, कम्युनिटी, वेबिनार, इव्हेंट्समध्ये भाग घ्या.

कधी चांगल्या संधी फक्त ओळखीनेच मिळतात.

11. स्वतःच्या प्रगतीवर लक्ष ठेवा

दर महिन्याला स्वतःलाच प्रश्न विचारा:

मी नवीन काय शिकलो?

काय चांगलं झालं?

कुठे सुधारणा करायची आहे?

यामुळे तुम्ही रस्त्यापासून भटकणार नाही.

12. मुलाखतींसाठी तयार व्हा

"तुम्ही ही इंडस्ट्री का निवडली?"

"जुना अनुभव कसा उपयोगी पडेल?"

अशा प्रश्नांची सुस्पष्ट आणि आत्मविश्वासाने उत्तरं द्या.

13. संयम ठेवा

सगळं काही लगेच होणार नाही.

करिअर शिफ्ट एक प्रक्रियेचा भाग आहे.

कधी निराशा येईल, संधी मिळणार नाही, चुका होतील – पण त्यातून शिकत पुढे जाणे हेच यशाचं गमक आहे.

निष्कर्ष:

करिअर इंडस्ट्री बदलणे म्हणजे नवा अध्याय सुरू करणे.

तो घाईगडबडीत नव्हे, तर विचारपूर्वक आणि तयारीनिशी सुरू केला पाहिजे.

योग्य माहिती, योजना, स्किल्स आणि मनाची तयारी असेल तर तुम्ही कुठल्याही वयात, कुठल्याही टप्प्यावर, कुठल्याही इंडस्ट्रीत यशस्वी होऊ शकता.

📿 गिरनारची वाट...

दोन वर्षांपासून शाळेचे मित्र गिरनार पर्वताला जाण्याचा सुंदर प्लॅन करत आहेत...

आणि दोन वर्षांपासून काही ना काही कारणामुळे मी त्या यात्रेचा भाग होऊ शकलो नाही.

मागच्या वर्षी काही अडचण आली... यावर्षी पुन्हा एकदा काही कारणं पुढे आली…

आणि पुन्हा एकदा गिरनारचं “मनात असूनही न होणं” मनाला कुठे तरी सल देऊन गेलं.

पण खरं सांगायचं तर —

दत्त बाप्पा, माझं आराध्य, माझं इष्ट दैवत,

ज्याचं स्मरण माझ्या श्वासात आहे... त्याच्याच इच्छेविना तर एक पानही हलत नाही.

गिरनारला जाणं हे आपण ठरवलं म्हणून होत नाही,

तो जेव्हा बोलावतो, तेव्हाच आपल्याला जाण्याचा योग जुळतो.

कधी वाटतं की "माझं नशिबच नसलं"... पण असं नाही.

प्रयत्न मात्र माझे खरे होते —

कारण भगवंताला एक पाऊल पुढे टाकणारा भक्तच आवडतो.

आपण एक पाऊल टाकलं की तो स्वतः पुढची नऊ पावलं चालत येतो.

गेल्या दोन वर्षात तुमच्यापैकी अनेकांनी गिरनारची ती डोंगरवाट चालत पार केली,

तिथली ती भक्तीमय हवा अनुभवली,

दत्त बाप्पांच्या चरणी लीन झालात.

आता तुम्ही पुन्हा एकदा गिरनारच्या दिशेने निघत आहात…

माझं मन तुमच्याचसारखं तिथेच आहे –

त्या चढाईत, त्या "जय गुरुदत्त!" च्या घोषात, आणि त्या शिखरावरच्या दत्तदर्शनात.

आज मी नाही येऊ शकलो, पण उद्या नक्की येणार.

तुमच्यासोबतच येणार.

त्याच गिरनार वाटेवर, शाळकरी आठवणी घेऊन,

तेच हसू, तीच धमाल, आणि तीच भक्ती...

🙏 दत्त बाप्पा जेव्हा बोलावतील,

तेव्हा मी नक्की येणार –

"तोच माझा रस्ता बनवेल, आणि तीच माझी वेळ ठरवेल."

🕉️ जय गुरुदत्त!

शुभयात्रा मित्रांनो… गिरनार तुमचं स्वागत करतो आहे –

माझ्यासाठी एक नमस्कार तिथे नक्की करा. ❤️

नाम हेच परमेश्र्वर

आजचं जीवन हे वेगवान, स्पर्धात्मक आणि अनेक ताणतणावांनी भरलेलं आहे. या धावपळीच्या जीवनात मनःशांती, योग्य निर्णयक्षमता, आणि आत्मिक समाधान मिळवण्यासाठी आपण खूप काही करतो – महागड्या पूजा, दूरवर देवदर्शन, मोठे यज्ञ, तपश्चर्या इत्यादी. पण एक अतिशय सोपं आणि प्रभावी साधन आपल्याकडे आधीपासून आहे – ते म्हणजे भगवंताचं नामस्मरण.

नाम सहज आहे: उच्चारायला सोपं, कुठेही, कधीही करता येतं.

नाम घेतल्याने महत् पापं नाहीशी होतात.

मनातली जडता, दोष, दु:ख हलके होतात.

नाम हे साधन सगळ्यात सोपं आणि प्रभावी आहे.

नाम घेतल्याने "ओरा" क्लीन होतो:

आपल्या आजूबाजूचं एनर्जी फील्ड सकारात्मक बनतं.

व्यक्तिमत्वात सुधारणा होते.

वागणं, बोलणं, दृष्टिकोन बदलतो.

विचार सकारात्मक होतात, मन स्थिर राहतं.

बुद्धी योग्य निर्णय घेते.

गोंधळात सुद्धा अंतःप्रेरणा योग्य दिशा दाखवते.

नाम आपल्याला परमेश्वराच्या जवळ घेऊन जातं.

एक अनामिक शक्ती कायम आपल्या सोबत असते.

🙏 जे यज्ञ, तप, व्रतांनी जमणार नाही, ते नामाने सहज साध्य होते:

श्रीमद पुरुषार्थ या ग्रंथात सांगितलं आहे की:

> "भगवंत नामाचे वाहन करून आपल्या जवळ येतो."

म्हणजे आपण भगवंताचं नाम घेतलं, की तो आपल्यातच सामावतो. त्याला बाहेर कुठे शोधायची गरज उरत नाही.

🌸 मग अशा जगण्यात, जिथे सगळंच कठीण वाटतं...

तिथे जर भगवंत आपल्या सोबत असेल – तर हे जगणं खरंच सोपं, आनंदी आणि अर्थपूर्ण होणार नाही का?

नामस्मरण हे केवळ भक्तीचं माध्यम नाही, तर हे जीवनशक्तीचं स्रोत आहे.

ते आत्मिक, मानसिक आणि विकासाचं सशक्त साधन आहे.

आजपासून रोज जमेल तसे... फक्त भगवंताचं नाम घ्या –

मनातल्या शांतीची सुरुवात इथूनच होईल.

"नाम घ्या, नाम जपा, नामातच परमेश्वर आहे!" ✨

करिअर म्हणजे फक्त पैसे नाही ; करिअर म्हणजे नित्यसमाधान !

"बाळाचे पाय पाळण्यात दिसतात" हे जुने मराठी वाक्य फक्त म्हण नाही, तर जीवनातील एक महत्त्वाचा सिद्धांत आहे. प्रत्येक मुलामध्ये लहानपणापासून काही विशिष्ट गुण, आवडीनिवडी, आणि क्षमता दिसू लागतात. हे ओळखून त्याप्रमाणे योग्य दिशा दिली, तर पुढे जाऊन तो/ती यशस्वी आणि समाधानी व्यक्ती बनू शकते.

बरेच पालक आपल्या अपूर्ण स्वप्नांची पूर्तता मुलांमधून करू पाहतात, परंतु हे योग्य नाही. मुलांना कोणत्या गोष्टीत रस आहे – कला, विज्ञान, तंत्रज्ञान, खेळ, लेखन, गायन – हे बारकाईने निरीक्षण करा.

मुलगा शांत, संयमी आणि निरीक्षणक्षम असेल तर संशोधन क्षेत्र त्याच्यासाठी योग्य ठरू शकते. उलट तो उत्साही, बोलका आणि नेतृत्वगुण असलेला असेल, तर व्यवस्थापन किंवा व्यवसाय क्षेत्र त्याच्यासाठी चांगले ठरेल.

१०वी, १२वी झाल्यावरच विचार न करता त्याआधीपासून मुलाची झुकाव व ताकद समजून योग्य अभ्यासक्रम निवडावा.

उदा. जर मूल गणितात खूप हुशार असेल, पण सर्जनशीलतेत रस नसेल, तर आर्किटेक्चर नको, इंजिनियरिंग अधिक योग्य.

फक्त पैसा मिळवणं किंवा प्रसिद्ध होणं हे ध्येय न ठेवता, कोणत्या क्षेत्रात आपण सातत्याने आनंदाने काम करू शकतो हे समजणे महत्त्वाचे.

ह्या काळात केवळ पदवी नाही, तर तुमचं कौशल्य, अनुभव, सॉफ्ट स्किल्स आणि क्रिएटिव्ह विचार हे करिअर घडवतात.

करिअर गाइड्स, शिक्षक, उद्योगजगतातील लोक यांचं मार्गदर्शन जरूर घ्या. पण अंधानुकरण करू नका – प्रत्येकाची परिस्थिती, क्षमता, आणि संधी वेगळी असते.

जेव्हा मूल लहान असते, तेव्हा त्याचा खेळण्याचा, विचार करण्याचा, संवाद साधण्याचा आणि प्रश्न विचारण्याचा पद्धतीकडे लक्ष द्या.

काही मुलं सतत काहीतरी तोडफोड करून ते कसे चालते याचा अभ्यास करतात – त्यांना इंजिनिअरिंगचा ओढ असतो.

काहींना रंग, चित्र, ध्वनी यामध्ये रस असतो – त्यांचं सर्जनशील क्षेत्राकडे लक्ष देणं आवश्यक.

पालक आणि विद्यार्थी दोघांनी मिळून करिअर निवडीचा प्रवास एकत्र सुरू केला पाहिजे. लवकर जागरूक होणं, मुलाचे गुण ओळखणं आणि त्याचं शिक्षण त्याच्याच प्रवृत्तीला साजेसं देणं हे भविष्य घडवण्यासाठी अत्यंत आवश्यक आहे.

🔑 लक्षात ठेवा:

"करिअर म्हणजे फक्त कमाईचं साधन नाही – ती तुमची ओळख, तुमचं समाधान आणि समाजातली तुमची भूमिका ठरवते."

तुमचं हेल्थ सेक्रेट – दररोजचा थोडासा डान्स!

आपल्या दैनंदिन आयुष्यात व्यायामासाठी वेळ काढणे खूप कठीण वाटते. पण जर तुम्ही फक्त 5 मिनिटे नाचायलाही वेळ दिलात, तर त्याचे परिणाम तुमच्या शरीरावर आणि मनावर आश्चर्यकारक असू शकतात! चला तर पाहूया, रोज 5 मिनिटांचा नाच आपल्याला कोणते फायदे देतो…

1️⃣ हृदयासाठी वरदान

नाचताना शरीर हलते, त्यामुळे रक्ताभिसरण वाढते आणि हृदय अधिक मजबूत होते. रोज 5 मिनिटे नाचल्याने कार्डिओ व्यायामासारखाच फायदा मिळतो.

---

2️⃣ स्ट्रेस दूर होतो

संगीतावर नाचताना मन हसते, ताणतणाव विसरतो. नाच हे एक नैसर्गिक स्ट्रेस बस्टर आहे. मन प्रसन्न राहते आणि चिंता दूर होते.

---

3️⃣ कॅलोरीज कमी होतात

५ मिनिटांचा नाच म्हणजे मिनी-वर्कआउट! यामध्ये शरीरातील ऊर्जा खर्च होते आणि हळूहळू वजन नियंत्रित राहते. विशेषतः पोटावरील चरबी कमी करण्यास मदत होते.

---

4️⃣ मोठ्यांपासून लहानांपर्यंत सगळ्यांसाठी योग्य

हे वय किंवा लिंग न पाहता कोणीही करू शकतो. बायकोसोबत, मुलासोबत किंवा एकटेच आरशासमोर नाचा – हसवा, हसा आणि आरोग्य वाढवा!

---

5️⃣ हार्मोन्स बॅलन्स होतात

नाचताना Dopamine, Serotonin यांसारखे ‘हॅपी हार्मोन्स’ स्रवत असतात. यामुळे मन सकारात्मक राहते आणि मानसिक आरोग्य सुधारते.

---

6️⃣ नवीन ऊर्जा मिळते

सकाळच्या सुरुवातीस किंवा रात्री झोपण्यापूर्वी फक्त 5 मिनिटांचा नाच तुमच्यात नवीन उर्जा भरतो. तुम्हाला थकवा जाणवत नाही.

---

7️⃣ स्वतःवर प्रेम वाटायला लागतं

नाचणे म्हणजे स्वतःशी कनेक्ट होण्याचा एक सुंदर मार्ग! आरशात स्वतःकडे पाहताना आत्मविश्वास वाढतो आणि स्वतःचीच साथ छान वाटते.

"नाचण्याला परवानगी लागत नाही, फक्त थोडा वेळ आणि थोडं मन लागतं!"

रोज 5 मिनिटे नाचणे म्हणजे शरीर आणि मन दोघांचीही एक छोटीशी पण अमूल्य भेट आहे. आजच सुरू करा – तुमच्या आवडत्या गाण्यावर थोडं हलकं-फुलकं डान्स करा… आणि फरक स्वतः अनुभवा!

तुम्ही रोज किती मिनिटं नाचता? खाली कमेंटमध्ये नक्की सांगा!

2025 मध्ये फक्त survive नाही, thrive करा!

आपण आज ज्या काळात जगतो, तिथे केवळ स्वप्नं बघून भागत नाही. त्यासाठी पैसे, प्लॅन आणि पार्टनरशिप लागते.

एका घराची खरी ताकद म्हणजे त्यातले लोक. नवऱ्याची जिद्द आणि बायकोचा सपोर्ट, ही जोडगोळी जर खरं मनाने एकत्र आली, तर ते फक्त संसार चालवत नाहीत – एक यशस्वी बिझनेस सुद्धा उभा करू शकतात.

कधी फूड स्टॉल, कधी हॅन्डमेड प्रोडक्ट्स, कधी ऑनलाइन बिझनेस – काहीही असो, सुरुवात छोटी असली तरी स्वप्न मोठं असावं.

स्थिरता दरमहाचा पगार सुरुवातीला अनिश्चितता

रिस्क कमी जास्त

वाढ लिमिटेड इनक्रिमेंट मर्यादा नाही

स्वतंत्रता कमी जास्त

वेळ ठरलेला जास्त लागतं, पण कंट्रोल तुमच असते.

💡 बिझनेसला भांडवल लागते, पण त्याआधी लागते "जिद्द"

अनेक वेळा लोक म्हणतात – "कॅपिटल नाही म्हणून बिझनेस सुरू करू शकत नाही."

पण खरी अडचण असते जिद्द आणि चिकाटीची. कारण जिथे जिद्द आहे, तिथे मार्ग आपोआप सापडतो.

कर्जातून बाहेर यायचं असेल, घर चालवायचं असेल, मुलांचं भवितव्य सुरक्षित करायचं असेल –

तर उत्पन्न हवेच. आणि ते फक्त 20-30 हजारांनी भागणार नाही.

2025 मध्ये एक घर चालवण्यासाठी, गुंतवणूक करण्यासाठी आणि लाइफस्टाइल maintain करण्यासाठी कमीत कमी ₹1,00,000 उत्पन्न हवेच.

जॉब असेल तर side hustle सुरू करा.

बिझनेस असेल तर त्यात consistency ठेवा.

बायको-बिरादार असल्यास त्यांच्यासोबत प्लॅन करा.

आणि सगळ्यात महत्त्वाचं – “उत्पन्न वाढवा, स्वप्न मोठं ठेवा.”

2025 मध्ये फक्त survive नाही, thrive करा!

जॉब असो की बिझनेस – एकत्र मिळून एक लाख महिन्याला मिळवायचं हेच ध्येय ठेवा.

#JobVsBusiness #CoupleGoals #2025IncomeTarget #MarathiBlog #BusinessMotivation #FamilySupport #SideHustleIndia #1LakhPerMonth

नागा साधू आणि नागा साध्वी: एक गूढ आणि त्यागमय जीवनशैली

भारतीय संस्कृतीत नागा साधू आणि नागा साध्वींचा जीवनमार्ग नेहमीच कुतूहलाचा विषय राहिला आहे. त्यांचा कठोर त्याग, तपश्चर्या, आणि अध्यात्मिक साधनेचा मार्ग सामान्य लोकांना विस्मित करतो. विशेषतः महाकुंभ मेळ्यात त्यांचा भव्य आणि दैवी सहभाग पाहून लोक मंत्रमुग्ध होतात. पण हे साधू-साध्वी कोण आहेत? ते कुठे राहतात? महाकुंभानंतर ते अचानक कुठे जातात? आणि त्यांच्या जीवनशैलीत स्त्रियांची भूमिका काय आहे? चला, या सर्व प्रश्नांची उत्तरं शोधूया.

नागा साधू हे हिंदू धर्मातील संन्यास घेतलेले साधू आहेत, जे जीवनातील सर्व भौतिक सुखांचा त्याग करून मोक्षप्राप्तीचा मार्ग स्वीकारतात. ते अखंड वैराग्य, अहंकाराचा त्याग, आणि आत्मशुद्धी यावर भर देतात. त्यांचा मुख्य उद्देश म्हणजे आत्म्याचे शुद्धीकरण करून मोक्ष प्राप्त करणे.

नागा साधूंचे वैशिष्ट्यपूर्ण जीवन

नागा साधू वस्त्रांचा त्याग करतात, जे त्यांचा अहंकाराचा त्याग आणि साधनेतील एकाग्रता दर्शवते.

ते कठोर तपश्चर्या करतात, जसे की मौन पाळणे, उपवास, आणि ध्यान.

ते कोणत्याही प्रकारच्या भौतिक संपत्तीशी जोडलेले नसतात.

त्यांचा जीवनमार्ग पूर्णतः आत्म्याच्या शुद्धीवर केंद्रित असतो.

साधू विविध अखाड्यांमध्ये राहतात, जसे की जूना अखाडा, महानिर्वाणी अखाडा, आणि निरंजनी अखाडा.

अखाडे हे त्यांच्यासाठी प्रशिक्षण केंद्र आणि अध्यात्मिक मार्गदर्शक संस्था आहेत.

नागा साधू महाकुंभ मेळ्याच्या वेळी मोठ्या संख्येने गंगेत स्नान करण्यासाठी येतात.

गंगेत स्नान करणे म्हणजे आत्म्याचे शुद्धीकरण आणि पापांचा नाश होणे.

महा कुंभाच्या ठिकाणी त्यांच्यासाठी विशेष छावण्या उभारल्या जातात, जिथे ते सामूहिक ध्यान, प्रवचन, आणि धार्मिक विधी करतात.

महाकुंभानंतर ते पुन्हा त्यांच्या अखाड्यांमध्ये, हिमालयातील एकांत स्थळी, किंवा जंगलांमध्ये परत जातात.

नागा साध्वी:

नागा साधूंच्या सोबतच नागा साध्वी देखील आहेत, ज्या स्त्रिया कठोर तपश्चर्या आणि संन्यासाचा मार्ग स्वीकारतात.

नागा साध्वींना अखाड्यांमध्ये विशेष मान दिला जातो, आणि त्यांना अध्यात्मिक शिक्षण दिले जाते.

त्या देखील पुरुष साधूंप्रमाणेच भौतिक सुखांचा त्याग करतात.

त्यांचे जीवन ध्यान, मौन, आणि तपश्चर्येमध्ये व्यतीत होते.

नागा साध्वी महाकुंभाच्या वेळी गंगेत स्नान करतात आणि धार्मिक विधींमध्ये सहभागी होतात.

नागा साधू आणि साध्वी होण्यासाठी ह्यांना काय करावे लागते ते बघुया : 

नागा साधू किंवा साध्वी होण्यासाठी व्यक्तीला कठोर प्रशिक्षण घ्यावे लागते.

संन्यास घेताना भौतिक जीवनाचा पूर्णतः त्याग करावा लागतो.

नागा साधू-साध्वींना अखाड्यांच्या कठोर नियमांचे पालन करावे लागते.

त्यांना ध्यान, मौन, आणि तपश्चर्या शिकवली जाते.

जैन आणि हिंदू धर्मातील कर्मसिद्धांतानुसार, मोक्षप्राप्तीसाठी सर्व भौतिक बंधनांपासून मुक्त होणे आवश्यक आहे.

नागा साधू-साध्वींचे अचानक येणे-जाणे हे त्यांच्या भटकंती जीवनशैलीचा भाग आहे. ते लोकांच्या संपर्कात फारसे राहत नाहीत, कारण त्यांचे जीवन एकांत, ध्यान, आणि आत्मशुद्धीवर केंद्रित असते. महाकुंभ मेळ्यासारख्या ठिकाणी ते समाजाच्या दृष्टीस येतात, पण नंतर ते पुन्हा त्यांच्या साधनेच्या मार्गावर परत जातात.

नागा साधू आणि साध्वींचे जीवन त्याग, वैराग्य, आणि मोक्षप्राप्तीचा आदर्श प्रस्तुत करते. त्यांच्या कठोर जीवनशैलीमुळे ते सामान्य लोकांसाठी एक प्रेरणा ठरतात. महाकुंभ मेळ्यात त्यांची उपस्थिती हा त्यांच्या अध्यात्मिक प्रवासाचा एक महत्त्वाचा भाग आहे. भौतिक सुखांपासून दूर राहून त्यांनी आत्म्याच्या शुद्धीचा जो मार्ग निवडला आहे, तोच त्यांचा खरा जीवनमार्ग आहे.

नागा साधू आणि साध्वींचा जीवनप्रवास आपल्याला शिकवतो की भौतिक सुखांपेक्षा आत्मिक समाधान आणि शुद्धी अधिक महत्त्वाची आहे. त्यांच्या जीवनशैलीतून प्रेरणा घेऊन आपण आपल्या जीवनातही साधेपणा आणि आत्मशुद्धीचा मार्ग स्वीकारू शकतो.

- लेखक

राहुल गुरव

16-01-2024

तुमचं आयुष्य .. तुमचं चित्र

"This day is a blank canvas... paint it with beautiful colours."

आपल्यापैकी अनेकजण दिवसाची सुरुवात करताना आपली गती, दिशा आणि स्वप्नं दुसऱ्यांच्या अपेक्षांनुसार ठरवत असतो. पण एक गोष्ट लक्षात ठेवा – हा दिवस तुमचा आहे.

आजचा दिवस म्हणजे एक कोरा कॅनव्हास आहे.

तो कसा रंगवायचा, कोणते रंग वापरायचे, याचा निर्णय तुम्हीच घ्यायचा आहे.

दुसऱ्यांना कोणता रंग आवडतो, याचा विचार करत बसू नका.

तुम्हाला आवडतो तो रंग भरा.

दुसऱ्याला कोणतं चित्र आवडेल, हे बघून तुमचं आयुष्य रंगवू नका.

तुम्ही बनवलेलं चित्र तुम्हाला आवडलं पाहिजे – इतरांना नाही.

कारण शेवटी तुमचं जीवन, तुमचा अनुभव, तुमची दिशा ही तुमच्याच हातात आहे.

कॅनव्हास तुमचाच आहे

ब्रश तुमचाच आहे

रंग तुमचाच आहे

हात तुमचाच आहे

मग चित्र दुसऱ्याच्या अपेक्षांनुसार का रंगवायचं?

तूच आहेस तुझ्या जीवनाचा शिल्पकार.

तूच बनवू शकतोस तुझं आयुष्य एक सुंदर कलाकृती.

✨ आजपासून सुरुवात करा...

✅ स्वतःच्या आवडीनुसार रंग भरा

✅ स्वतःचं स्वप्न पाहा

✅ स्वतःसाठी जगा

✅ आणि दिवसाच्या शेवटी तुमचं चित्र पाहून स्वतःलाच अभिमान वाटावा असं काहीतरी निर्माण करा

Time is not Refundable

We often say, “Time is money,” but in truth, time is more valuable than money.

Money lost can be earned again. But once time is gone, it’s gone forever.

There is no refund, no pause, no replay.

❗ Time is Non-Refundable

Imagine every morning you’re given ₹86,400.

But by midnight, it vanishes—used or unused.

That’s how time works.

You get 86,400 seconds every day.

How you use them determines the quality of your life.

> “Lost money can be regained, but lost time is gone forever.”

We live in a world of distractions—scrolling endlessly, watching pointlessly, waiting for the “right moment.”

But here’s the truth:

The right moment is now.

The right time is today.

And the right mindset is to act with clarity.

Ask yourself:

Am I using my time with purpose?

Does my time reflect my priorities?

Will today’s actions take me closer to my goals?

🧘‍♂️ Time Well-Spent Feels Peaceful

Intentional use of time doesn’t mean being busy—it means being aligned.

Whether it’s working, resting, learning, or loving, do it fully.

Be present. Be aware.

Because time spent with awareness gives peace, not regret.

> Time is life in motion.

Don’t waste it.

Don’t wait.

Use it with intention—and watch your life transform.

मुलांचा अभ्यास कसा घ्यावा ?

आजच्या स्पर्धात्मक काळात आपल्या मुलांनी अभ्यासात उजवा व्हावा अशी प्रत्येक आई-बाबांची इच्छा असते. पण फक्त अभ्यास घेणं म्हणजे त्यांना पुस्तकांपाशी बसवणं नव्हे – हे एक नातं जोपासण्याचं काम आहे. आपण अभ्यास घेतो म्हणजे केवळ अभ्यास शिकवतो असं नाही, तर संवाद, प्रेरणा आणि आत्मविश्वासही देतो.

म्हणूनच अभ्यास घेताना काही महत्त्वाचे पैलू लक्षात ठेवणं आवश्यक आहे.

अभ्यासाची सुरुवात संवादाने होते.

"काय शिकतोय आज?", "काय आवडलं तुला यात?" – असे सहज, प्रेमळ प्रश्न विचारून सुरुवात करा.

मुलांनी अभ्यास कंटाळवाणा नव्हे तर गोड अनुभव वाटावा, यासाठी आपण अभ्यास एकत्र, संवादातून घ्यायला हवा.

जेव्हा मुलं ऐकली जातात, समजून घेतली जातात, तेव्हा ती खुलेपणाने शिकतात.

लहान मुलांचा अभ्यास घेणं म्हणजे खरंच पेशन्स आणि संयमाचं काम आहे.

मुलं कधी विसरतात, गोंधळतात, चुकतात – तेव्हा ओरडण्याऐवजी प्रेमाने समजावून द्या.

रागावल्याने भीती निर्माण होते, पण संयम ठेवला तर आत्मविश्वास वाढतो.

हे कायम ध्यानात ठेवा – आपण त्यांच्या उन्नतीसाठी हे करत आहोत.

"तू खूप हुशार आहेस",

"हे किती छान केलं!",

"तू मोठा होऊन सायंटिस्ट होणार आहेस" –

अशा सकारात्मक वाक्यांनी मुलं फुलतात.

कारण...

आई-बाबा जे म्हणतात, तेच मुलांना खरं वाटतं.

जर तुम्ही म्हणालात, "तू नालायक आहेस, तुला काही कळत नाही" –

तर मुलंही तेच खरं मानू लागतात आणि आत्मविश्वास खचतो.

पण जर तुम्ही म्हणालात,

"तू तर शिवाजी महाराजांसारखा शूर आहेस",

"तू तर खूपच हुशार आहेस!"

तर ते तसेच व्हायचा प्रयत्न करतात.

पालकांचे शब्द म्हणजे त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाची पायाभरणी असते.

"शेजारचा बघ, कसा अभ्यास करतो",

"त्याला किती मार्क्स मिळाले!"

अशी तुलना केल्याने मुलांच्या मनात न्यूनगंड निर्माण होतो.

याऐवजी बोला –

"तू तुला हवे असलेलं स्वप्न पूर्ण करायचं आहे ना? म्हणून अभ्यास आवश्यक आहे."

मुलांना शिकवा की हा अभ्यास त्यांच्या स्वप्नांचा मार्ग आहे – स्पर्धेचा नव्हे.

मुलांना अभ्यासामागचं कारण समजलं पाहिजे.

"हा अभ्यास तुला डॉक्टर/इंजिनिअर/आर्किटेक्ट व्हायला मदत करेल" –

हे लक्षात राहिलं की अभ्यास त्यांना आपोआप महत्त्वाचा वाटू लागतो.

स्वतःसाठी शिकणं हीच खरी प्रेरणा असते.

तसं शिकायला लागले की स्वयंअध्ययनाची गोडी लागते.

अभ्यास मजेशीर आणि आनंददायी बनवा

रंगीत पेन, फ्लॅशकार्ड्स वापरा

विषय कथांमधून समजावून द्या

थोडं थोडं ब्रेक घ्या

प्रश्नोत्तरांचा खेळ करा

अभ्यास हा कंटाळवाणा "शत्रू" नसून, एक आनंददायी "सखा" आहे – हे त्यांना समजलं पाहिजे.

मुलांचा अभ्यास म्हणजे फक्त ज्ञान देणं नव्हे, तर त्यांचं आत्मभान, आत्मविश्वास आणि स्वप्नं घडवण्याचं साधन आहे.

यासाठी आपली तीन शस्त्रं असायला हवीत –

प्रेम, संयम आणि सकारात्मक संवाद.

> "मुलं आपल्याला फक्त ऐकत नाहीत –

ते आपल्यावर विश्वास ठेवतात.

म्हणून आपल्या प्रत्येक शब्दाने त्यांचं आयुष्य घडू शकतं."

दुसरा चान्स घ्यावा की नाही. ?

आईबाबा होणं ही आयुष्यातील एक अनोखी आणि भावनिक अनुभूती असते. जेव्हा एखादा पालक दुसऱ्या अपत्याचा विचार करतो, तेव्हा तो फक्त घरात एक नवीन जीव आणण्याचा विचार करत नाही, तर अनेक पातळ्यांवर स्वतःला पुन्हा एकदा तपासत असतो. "दुसरा चान्स घ्यावा का?" हा प्रश्न केवळ आर्थिक, शारीरिक किंवा सामाजिकदृष्ट्या घेतला जाणारा नाही, तर तो मनापासून घेतला जाणारा एक सखोल निर्णय असतो.

दुसऱ्या बाळाच्या विचाराआधी खालील प्रश्न प्रत्येक आईवडिलांनी स्वतःला प्रामाणिकपणे विचारायला हवेत:

आपण पहिल्या बाळाला पुरेसे सुख देऊ शकलो आहोत का?

फक्त वस्तूंचे सुख नव्हे, तर वेळ, प्रेम, आपुलकी, आणि भावनिक आधार आपण दिला का?

पहिल्या बाळाकडून आपल्याला आनंद मिळतो का?

त्याच्याशी वेळ घालवताना, त्याचं हसू, बोलणं, खेळणं आपल्याला आनंद देतं का?

पहिल्या बाळावर प्रेम करताना आपल्याला समाधान वाटतं का?

आपण त्याला/तिला जवळ घेतल्यावर मन भरून येतं का, की मनात खंत असते?

जर गेल्या चार-पाच वर्षांत आपण पालकत्वाचे क्षण एन्जॉय करत असाल, त्यात समाधान आणि प्रेम अनुभवत असाल, तर हे लक्षण आहे की दुसऱ्या बाळासाठी आपली मानसिक आणि भावनिक तयारी आहे. कारण एकदा पालक झाल्यावर प्रत्येक बाळासाठी "पहिलं बाळ" सारखंच प्रेम आणि काळजी घेणं गरजेचं असतं.

काही वेळा आजूबाजूचे लोक, कुटुंबीय किंवा समाज एक ठराविक विचार लावतात – की एका बाळाला "साथीदार" हवा, आईवडिलांना "दुसरं नातवंड" हवं, वगैरे. पण हे निर्णय कोणावर तरी "आग्रहाने" घेणं चुकीचं ठरू शकतं. कारण दुसऱ्या बाळाचं जन्म ही केवळ संख्या न वाढवता, संपूर्ण आयुष्यभरासाठी आपली जबाबदारी वाढवणारा निर्णय आहे.

दुसऱ्या चान्सचा निर्णय घेताना पहिल्या बाळावर त्याचा काय परिणाम होईल, हे विचारात घ्यायला हवे. त्याला आपलं प्रेम, लक्ष, वेळ कमी मिळेल का? त्याच्या भावनांना आपण समजून घेत आहोत का?

 बाळ म्हणजे फक्त एक बाळ नाही – ती आहे एक नवीन जबाबदारी, नवीन वाटचाल, नव्या अनुभवांची शिदोरी. ही वाट निवडताना ती आपल्याला आनंद देईल की बोझा वाटेल, हे ठरवणं खूप महत्त्वाचं आहे. 

दुसऱ्या चान्सचा विचार करताना, त्यामागचं कारण "प्रेम आणि तयारी" असावं. जर पहिलं बाळ आपल्याला पूर्ण आनंद देत असेल, आणि आपण मानसिक, शारीरिक आणि आर्थिकदृष्ट्या तयार असाल, तरच हा निर्णय घ्या. पण फक्त सामाजिक अपेक्षा, दबाव किंवा "साथीदार" द्यायची गरज म्हणून घेतला जाणारा निर्णय अनेक वेळा पुढे त्रासदायक ठरू शकतो.

पालकत्व ही स्पर्धा नाही, ती एक भावनिक यात्रा आहे. ही यात्रा जपून, विचारपूर्वक चालणं – हाच खरा दुसरा चान्स घेण्याचा अर्थ.

मुलांना पैशाची किंमत कशी शिकवायची ?

आजच्या बदलत्या जगात मुलांना अनेक गोष्टी सहज मिळतात — मोबाईल, गेम्स, महागडे खेळणे, पार्टीज, फास्ट फूड्स. या सर्व गोष्टी सहज उपलब्ध असल्यामुळे अनेक वेळा त्यांना पैशाचं मोल समजत नाही. “पैसे म्हणजे काहीतरी क्लिक केलं की मिळतात” – असं त्यांना वाटतं. पण प्रत्यक्षात पैसे म्हणजे मेहनत, संयम आणि शहाणपण.

म्हणूनच पालक म्हणून आपली जबाबदारी आहे की आपण आपल्या मुलांना लहानपणापासूनच पैशाची खरी किंमत समजावून द्यावी.

मुलं जे पाहतात, तेच शिकतात. आपण खर्च करताना विचार करतो, गरज असल्याशिवाय काही विकत घेत नाही, बचत करतो – हे सगळं ते पाहतात आणि नकळतपणे आत्मसात करतात. म्हणून, त्यांच्यासमोर आर्थिक शिस्तचं उदाहरण मांडणं खूप गरजेचं आहे.

मुलांना महिन्याला किंवा आठवड्याला एक ठराविक रक्कम द्या. त्यातून त्यांना त्यांची छोटी-छोटी हौस पूर्ण करायला सांगा. एकदा पैसे संपले की, पुन्हा मिळणार नाहीत – हे नियम सुरुवातीपासूनच लावा. यामुळे त्यांनी खर्चाचं नियोजन कसं करावं, हे शिकायला  मिळते.

घरातली छोटी कामं – उदाहरणार्थ, पुस्तकं लावणे, भांडी ठेवणे, झाडांना पाणी घालणे – याबदल्यात त्यांना थोडे पैसे द्या. हे पैसे म्हणजे मेहनतीचा मोबदला आहे, याचं भान त्यांना येऊ लागेल.

गुल्लक ही लहान मुलांची पहिली बँक असते. त्यात नियमित पैसे टाकण्याची सवय लावा. महिन्याखेरीस ती गुल्लक उघडून त्यातील पैशांची मोजणी करा, आणि त्यातून काय विकत घ्यायचं यावर चर्चा करा.

बऱ्याच वेळा मुलं काहीतरी बघून हट्ट करतात. तेव्हा त्यांना विचारायला शिका – “हे तुला खरंच हवं आहे का?”, “हे मिळालं नाही तर फारसा फरक पडेल का?”

या साध्या प्रश्नांमधून त्यांना ‘गरज आणि हौस’ यातील फरक समजू लागतो.

त्यांना दुकानात घेऊन जा. विविध वस्तूंचे दर, ऑफर्स, डिस्काउंट्स यावर चर्चा करा. तुम्ही का एखादी वस्तू विकत घेत नाही, हे समजावून सांगा. हळूहळू त्यांना तुलना करणे, निर्णय घेणे याचं कौशल्य येईल.

अनेक गेम्स, अ‍ॅप्स, ऑनलाइन प्लॅटफॉर्म्सवर पैसे खर्च केले जातात. याबाबत स्पष्ट नियम ठेवा. त्यांना समजवा की "हे फक्त खेळ नसून यात पैसे जात आहेत." मोबाईलमध्ये खर्च करण्यापूर्वी तुमची परवानगी घेण्याची सवय लावा.

मुलांच्या वयाला अनुरूप असलेल्या गोष्टी, पुस्तकं, कॅरिकेचर्स, व्हिडिओ वापरा. उदाहरणार्थ, "पैसा म्हणजे काय?", "सावरकरांनी पैशाची बचत कशी केली?" अशा गोष्टी ऐकायला त्यांना आवडतात आणि शिकवण प्रभावी होते.

 पैसे म्हणजे फक्त नोटा नव्हे – ती एक सवय आहे

मुलांना पैशाची किंमत शिकवणं म्हणजे त्यांना त्यांच्या भविष्याची शिस्त लावणं आहे. आज जे मूल बचत, संयम आणि योग्य निर्णय घेतं, तेच उद्या जबाबदार तरुण आणि यशस्वी व्यक्ती बनू शकतं.

म्हणून पालक म्हणून आपल्याला ही शिकवण लवकरात लवकर सुरू करावी लागेल – प्रेमाने, संवादातून, आणि उदाहरणातून.

नमस्कार

भारतीय संस्कृती ही नम्रतेची आणि कृतज्ञतेची शिकवण देणारी आहे. त्या संस्कृतीत नमस्कार हे केवळ एक अभिवादन नसून, तो एक संस्कार आहे. नमस्कारातून व्यक्तीची वृत्ती, तिची विनम्रता आणि संस्कार दिसून येतात. पूर्वीच्या काळात घराघरात साष्टांग नमस्कार, रामराम, प्रणाम करणे ही गोष्ट रोजच्या जीवनाचा भाग होती.

शास्त्रानुसार नमस्काराचे तीन प्रकार सांगितले गेले आहेत –

1. कायिक नमस्कार (शारीरिक – साष्टांग/अष्टांग नमस्कार),

2. वाचिक नमस्कार (म्हणून केलेला – "हरि ऊँ", "रामराम"),

3. मानसिक नमस्कार (मनात देवाचे स्मरण करणे).

या तिन्ही प्रकारांमध्ये साष्टांग नमस्कार सर्वोच्च मानला जातो. यामध्ये शरीराची आठ अंगे (डोकं, हात, हृदय, गुडघे, पाय) जमिनीला टेकतात. हा नमस्कार केवळ श्रद्धेचा नव्हे, तर उत्तम व्यायामाचाही एक प्रकार आहे.

मात्र, स्त्रियांनी हा साष्टांग नमस्कार करू नये, असे शास्त्र सांगते. यामागचं कारण हे गर्भधारणेचा आणि मातृत्वाचा सन्मान करण्यासाठी आहे. स्त्रीचा गर्भ आणि वक्ष जमिनीला टेकू नयेत, कारण त्या दोन्ही अंगांत जीवननिर्मिती आणि पालन यांचे सामर्थ्य असते – जसे भूमीत असते. म्हणून स्त्रियांना गुडघ्यावर बसून, डोकं टेकवून नमस्कार करण्याचा सल्ला दिला जातो.

आजच्या यांत्रिक जीवनशैलीत नमस्कार ही संस्कृती लोप पावत आहे. पण आपण ती जपायला हवी. लाज न बाळगता, रोज कायिक, वाचिक, किंवा मानसिक नमस्कार करत पुढच्या पिढीलाही हा संस्कार द्यावा.

🎯 वेळेत पूर्ण झालेलं टार्गेटच खरं यश असतं

आपल्या आयुष्यात प्रत्येक टप्प्यावर काही ना काही टार्गेट्स असतात. कधी नोकरी मिळवणं, कधी करिअरमध्ये प्रगती करणं, कधी एखादी स्पर्धा परीक्षा पास होणं, तर कधी नात्यांना अधिक मजबूत करणं – या सगळ्या गोष्टी आपल्यासाठी एकेक टार्गेटच असतात.

मात्र या टार्गेट्सचं यशस्वी होणं म्हणजे फक्त त्यांना पूर्ण करणं नव्हे, तर योग्य वेळी पूर्ण करणं हे खूपच महत्त्वाचं आहे. वेळ निघून गेल्यावर पूर्ण झालेलं टार्गेट अनेकदा आपली किंमत गमावून बसतं. कारण यशाला वेळेचं बंधन असतं.

समजा एखादी व्यक्ती एखाद्या सेल्स कंपनीत काम करत आहे आणि तिचा महिन्याचा टार्गेट ₹1 लाखाचा आहे. जर तिने तो टार्गेट महिन्याच्या आत पूर्ण केला, तर तो तिच्या परफॉर्मन्सचा भाग ठरतो. पण जर तिने तो टार्गेट महिन्यानंतर पूर्ण केला, तर तो मागच्या महिन्याच्या रिपोर्टमध्ये मोजला जात नाही. मग कितीही मेहनत घेतली असेल, तरीही ते यश तात्पुरतं आणि अपूर्ण ठरतं.

एखाद्या व्यक्तीने ठरवलं की "या येणाऱ्या दिवाळीत माझ्या खात्यात अमुक अमुक रक्कम हवी आहे," तर त्या व्यक्तीने त्यासाठी आजपासूनच नियोजन करायला हवं.

कुठून किती उत्पन्न येईल? कोणते पर्याय वापरता येतील? कोणते खर्च टाळता येतील? हे सगळं ठरवलं तरच ते टार्गेट गाठणं शक्य होतं.

टार्गेट ठरवणं जितकं महत्त्वाचं आहे, तितकंच ते पूर्ण करण्यासाठीची 'डेडलाईन' ठरवणं आणि वेळेचं काटेकोर पालन करणं महत्त्वाचं आहे.

जर वेळ गेली, आणि मग आपण म्हणालो की “हो, आता केलं," तर त्या टार्गेटचं मोल उरत नाही.

आपल्याला आयुष्यात यशस्वी व्हायचं असेल, तर टार्गेट पूर्ण करणं गरजेचं आहेच, पण ते 'वेळेत' पूर्ण करणं हेच खरे यश आहे.

त्यासाठी गरज आहे ठोस नियोजनाची, सातत्यपूर्ण प्रयत्नांची आणि वेळेच्या व्यवस्थापनाची.

आपल्या स्वप्नांचा पाठपुरावा करताना वेळेचा अपव्यय न करता नियोजनबद्ध वाटचाल करा. कारण टार्गेट वेळेत पूर्ण झालं, तरच त्याचं खरं समाधान मिळतं.

योग्य शाळेची निवड म्हणजेच आपले आणि पाल्याचे भविष्य !

आजचा दिवस मला खूप काही शिकवून गेला. नेहमी वाटायचं की आपण पालक म्हणून आपल्या मुलासाठी वेळ काढला पाहिजे – शाळेत सोडायला जायचं, परत आणायचं, वेळ दिला पाहिजे. पण आज एक गोष्ट स्पष्ट जाणवली – हे दररोज शक्य होत नाही.

आपण कधी कधी पैशाच्या बचतीसाठी शाळेची बस घेणं टाळतो. वाटतं की तेवढे पैसे वाचू शकतील. पण जेव्हा दिवसागणिक शाळेत सोडणं-आणणं हे एक प्रोजेक्ट बनतं, तेव्हा लक्षात येतं की आपण खूप मोलाचा वेळ गमावतो आहोत – तो वेळ जो आपल्या स्वतःच्या करिअरसाठी, आपल्या आवडीनिवडींसाठी, किंवा इतर महत्त्वाच्या जबाबदाऱ्यांसाठी वापरता आला असता.

शाळेची बस ही केवळ प्रवासाची सुविधा नाही, ती आपल्या मुलासाठी सुरक्षित, शिस्तबद्ध आणि नियमित जीवनशैली तयार करण्याचं एक साधन आहे. आणि आपल्यासाठी ती एक मोठा भार हलका करणारी गोष्ट आहे. म्हणून आता मी ठरवलंय – थोडेसे पैसे खर्च होतील, पण वेळ आणि मानसिक शांती याला पर्याय नाही.

या सगळ्या विचारांच्या ओघात आणखी एक महत्त्वाची गोष्ट लक्षात आली – ती म्हणजे शाळेची निवड.

आपलं बाळ ज्या शाळेत जातं, तिथं त्याचं केवळ शिक्षण होत नाही, तर तिथंच त्याचे विचार, संस्कार, वागणं, जगाकडे पाहण्याचा दृष्टिकोन घडत असतो. म्हणजेच, शाळा ही त्याच्या आयुष्याची पहिली प्रयोगशाळा असते.

म्हणूनच शाळा निवडताना फक्त फी, अंतर, किंवा नाव बघू नका – बघा की तिथं शिक्षणाची पद्धत काय आहे, शिक्षक कसे आहेत, मुलांशी संवाद कसा होतो, मूल्यशिक्षण दिलं जातं का, आणि त्या शाळेचं वातावरण बाळाच्या सर्वांगीण विकासाला पोषक आहे का?

कारण हे शिक्षण केवळ बाळाचं भविष्य ठरत नाही, ते तुमचंही भविष्य ठरतं. तुम्ही जेव्हा त्याचं शैक्षणिक बळ मजबूत करता, तेव्हा तुम्ही तुमच्या कुटुंबाचं, समाजाचं आणि स्वतःचंही भविष्य मजबूत करत आहात.

जरा जपुनच ...

28 डिसेंबर – वर्षाचा शेवटाकडचा दिवस. संध्याकाळची वेळ. घरी पूजा होती. सगळी तयारी चालू होती आणि मी कामात व्यग्र होतो. एवढ्यात अचानक एक फोन आला. अनोळखी नंबर होता, पण आवाज ओळखीचा.

"अरे राहुल, मी तुझा शाळेतील मित्र, xxxx xxxx बोलतोय."

क्षणभर आठवणींचा झरा वाहू लागला. वर्ग, डबा, बॅट-बॉल, शाळेची गॅदरिंग्स – सगळं डोळ्यांसमोर आलं.

तो पुढे म्हणाला, "मी सध्या घाटकोपरला अडलोय. घरी परत जायला पैसे नाहीत. खूप अडचणीत आहे. 320 रुपये पाठवशील का ?"

मी काही विचार न करता त्याला ₹320 पाठवले. शाळकरी मैत्रीचं नातं इतकं तरल आणि पवित्र असतं की तिथे विचार करून निर्णय घेतला जात नाही. आपोआप हात पुढे होतो.

पैसे पाठवल्यावर त्याने म्हणलं, "मी ठाण्याला येतो. तू सांगशील तिथे येऊन पैसे देतो. हवं तर तुझ्या घरी येऊन पैसे परत देतो."

मी हसत म्हणालो, "घरी पूजा आहे. तू आलास तर तीच माझ्यासाठी भेट. पूजेच्या पाया पडशील, खूप समाधान वाटेल."

आणि तिथे संवाद थांबला.

आज एप्रिल महिना उजाडला आहे. चार महिने उलटून गेले, पण तो मित्र घाटकोपरहून ठाण्याला आला नाही. त्याचा ना फोन आला, ना मेसेज. ना काही स्पष्टीकरण, ना काही जबाबदारी.

₹320 कुणासाठी फारसे नसतात. मुद्दा ₹320 चा नाही आहे. मुद्दा आहे शब्दाचा. विश्वासाचा. सन्मानाचा.

मैत्री ही केवळ आठवणीत जगवायची गोष्ट नाही

शाळेची मैत्री ही खास असते. जगाच्या कोपऱ्यांत पांगलेले मित्र एकमेकांच्या गरजेला धावून जातात, हेच खरे. पण काही अनुभव शिकवून जातात की –

मैत्री गरजेची असेल, पण जबाबदारी आणि प्रामाणिकपणा ही तीव्र गरज आहे.

"मित्र म्हणून मदत केलीच पाहिजे" – हे खरे,

पण "मित्र म्हणून शब्द निभावला पाहिजे" – हे अजून खरं.

कधी कधी एक छोटीशी कृती, एक न दिलेला प्रतिसाद, एक न उचललेला फोन,

मैत्रीचा किल्ला ढासळवतो.

आज मी हा लेख लिहीतोय कोणाला दोष द्यायला नाही, तर फक्त एक गोष्ट अधोरेखित करायला –

मैत्रीमध्ये फक्त आठवणी जपल्या जात नाहीत, शब्दही जपले पाहिजेत.

शब्द तुटले की, नातंही तुटतं... आणि मग ते पुन्हा जोडणं शक्य होत नाही.

– राहुल गुरव 

Career Links of Metro Lines in India & Saudi

India's metro rail network spans over 1,000 kilometers across 11 states and 23 cities, making it the third-largest in the world. The network comprises 39 lines serving 717 stations.

In Saudi Arabia, the Riyadh Metro is a significant project featuring six lines connecting 85 stations over a combined length of 176 kilometers.

For career opportunities with metro rail companies in India and Saudi Arabia, you can explore the following resources:

India:

• Delhi Metro Rail Corporation (DMRC): https://www.delhimetrorail.com/career

• Mumbai Metro Rail Corporation Limited (MMRCL): https://www.mmrcl.com/en/careers

• Kochi Metro Rail Limited: https://www.kochimetro.org/careers

• Maharashtra Metro Rail Corporation Limited (Maha Metro): https://www.mahametro.org/Career.aspx

Saudi Arabia:

• Riyadh Metro: https://www.riyadhmetro.sa/en/careers

• Saudi Public Transport Company (SAPTCO): https://www.saptco.com.sa/Careers.aspx

Additionally, international companies involved in metro projects in both countries offer career opportunities:

• SYSTRA: https://www.systra.com/en/join-us/

• Hitachi Rail: https://www.hitachirail.com/careers/

For a broader search, job portals like NaukriGulf list metro rail project vacancies in Saudi Arabia.

Please note that job openings may vary over time, so it's advisable to regularly check these websites for the most up-to-date information.

Directions for Metro Operation Staff

With experience in metro operations, you have strong expertise in transportation, control room operations, safety protocols, and customer management. Metro and railway projects are expanding worldwide, offering various job opportunities. Here are some options:

1. Metro & Railway Jobs (Worldwide)

Many countries are investing in metro and rail projects, creating job opportunities for experienced professionals like you. Some key locations include:

Middle East (UAE, Saudi Arabia, Qatar, Oman) – Dubai Metro, Riyadh Metro, Doha Metro

Europe (UK, Germany, France, Spain) – London Underground, Deutsche Bahn, Paris Metro

North America (USA, Canada) – New York Subway, Toronto Metro

Australia – Sydney Metro, Melbourne Metro

Southeast Asia (Singapore, Malaysia, Thailand) – Singapore MRT, Bangkok BTS

China & Japan – Extensive metro and high-speed rail networks

2. Job Roles You Can Apply For

Operations Manager – Overseeing metro system efficiency and staff

Control Room Operator – Monitoring metro trains and managing real-time issues

Safety & Compliance Officer – Ensuring adherence to safety regulations

Transport Planner – Developing metro schedules and improving operations

Customer Experience Manager – Managing passenger services and complaints

Railway Consultant – Advising on new metro projects and efficiency improvements

3. How to Apply for International Metro Jobs?

Company Websites: Apply directly through metro operators like Dubai Metro (Serco), Hong Kong MTR, or Transport for London.

Job Portals: Use sites like LinkedIn, Indeed, Glassdoor, and Rail Journal to find openings.

Government Transport Agencies: Check transport ministry websites of different countries.

Networking: Connect with professionals in the metro industry through LinkedIn or professional forums.

4. Additional Certifications That Can Help

If you’re considering moving abroad, additional certifications might be required:

IRSE (Institution of Railway Signal Engineers) Certification (For safety & signaling roles)

NEBOSH or IOSH (For safety & compliance jobs)

Project Management (PMP, PRINCE2) (For leadership roles in metro projects)

उतारवयात सहकार्याची गरज

उतारवयात सहकार्याची गरज

उतारवय म्हणजे आयुष्याचा तो टप्पा जिथे शारीरिक व मानसिक स्वास्थ्याची जास्त गरज असते. या वयात, पती-पत्नीच्या नात्यात एकमेकांची साथ व आधार अत्यंत महत्त्वाचा असतो. मात्र, जर या नात्यात चिडचिड, क्रोध, आणि शारीरिक हिंसा असेल, तर ते नाते कमकुवत होण्यास वेळ लागत नाही.

  पतीने आपल्या पत्नीला रागाच्या भरात मारणे ही अत्यंत दुर्दैवी घटना आहे. ही केवळ शारीरिक वेदना नाही, तर मानसिक आघात देखील आहे. उतारवयात अशा प्रकारची चिडचिड व हिंसा केवळ नात्यांमध्ये कटुता निर्माण करतेच, पण परस्पर विश्वास व प्रेमाला तडा देते.

उतारवयात एकमेकांच्या साथीची गरज जास्त असते. शरीर कमजोर होत असते, आजारपण वाढत असते, आणि मनाला आधार हवा असतो. अशा परिस्थितीत पती-पत्नीने एकमेकांना सांभाळणे, समजून घेणे, आणि कठीण काळात आधार देणे आवश्यक असते. क्रोध, चिडचिड, किंवा अपमानाने फक्त तणाव वाढतो आणि नात्यांमधील जवळीक संपुष्टात येते.

क्रोध हा नातेसंबंधांना उद्ध्वस्त करणारा घटक आहे. विशेषतः वयाच्या या टप्प्यावर क्रोधावर नियंत्रण ठेवणे अत्यावश्यक आहे. काही उपाय पुढीलप्रमाणे:

1. स्वतःला शांत करण्याचे प्रयत्न: राग आल्यावर थोडा वेळ स्वतःला शांत करा. खोल श्वास घ्या आणि वेळ द्या.

2. संवाद साधा: समस्यांवर बोलून उपाय शोधा. संवाद हा नात्यांचा पाया आहे.

3. सहकार्य व समजूतदारपणा: एकमेकांच्या गरजा आणि भावना समजून घेण्याचा प्रयत्न करा

पती-पत्नीचे नाते हे आयुष्यभर टिकणारे नाते आहे. उतारवयात ते अधिक घट्ट होण्याची गरज असते. एकमेकांना आधार देणे, गरजा समजून घेणे, आणि प्रेमाने वागणे हेच नात्याचे खरे सौंदर्य आहे.

उतारवयात नात्यांमध्ये समजूतदारपणा, सहकार्य, आणि प्रेमाची आवश्यकता असते. राग व चिडचिड यामुळे नात्यांमध्ये कटुता निर्माण होते. त्यामुळे अशा प्रसंगांमध्ये संयम राखणे आणि एकमेकांवर विश्वास ठेवणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. नातेसंबंध हे आयुष्याचे खरे संपत्ती आहेत; त्यांना जपणे हीच खरी जबाबदारी आहे.

राहुल गुरव 

14-01-2025

मुलांचा वाढता स्क्रीन टाईम

मुलांचा वाढता स्क्रीन टाईम: आरोग्यासाठी गंभीर धोका आणि उपाय

आजकाल मुलांचा स्क्रीन टाईम वाढत चालल्यामुळे त्यांच्यावर शारीरिक, मानसिक आणि सामाजिक परिणाम होत आहेत. सततच्या मोबाईल आणि टीव्हीच्या वापरामुळे मुलांच्या डोळ्यांवर ताण येतो, त्यांचे मानसिक आरोग्य बिघडते, चिडचिडेपणा वाढतो, आणि मुलं हट्टी होतात. याशिवाय, सोशल मीडियावरील रील्स आणि व्हिडिओजमधील असभ्य भाषा आणि निरर्थक मजकूर मुलांवर नकारात्मक प्रभाव टाकतो. ही समस्या मोठ्या प्रमाणावर दिसत असून, यावर उपाय शोधणे गरजेचे आहे.

स्क्रीन टाईम कमी करण्याचे उपाय

मुलांचा स्क्रीन टाईम कमी करण्यासाठी पालकांनी पुढील पद्धतींचा अवलंब करावा:

1. मोबाईलचा वापर बंद करणे:

मुलांना मोबाईलऐवजी टीव्हीकडे वळवावे. यामुळे स्क्रीन मुलांच्या हातापासून दूर राहील आणि डोळ्यांवरील ताण कमी होईल.

2. टीव्हीवरील शैक्षणिक कार्यक्रम:

मुलांना अकबर-बिरबल, शिवाजी महाराज, देवी-देवतांचे कार्टून्स किंवा शैक्षणिक कार्यक्रम दाखवावेत. यामुळे मुलांची शैक्षणिक आवड वाढेल आणि त्यांना उत्तम गोष्टी शिकायला मिळतील.

3. टीव्हीचा वेळ मर्यादित करणे:

हळूहळू टीव्ही बघण्याचा वेळ कमी करावा आणि मुलांना इतर उपक्रमांमध्ये गुंतवावे.

4. पालक-मुलांचा संवाद:

मुलांसोबत वेळ घालवणे, त्यांच्याशी संवाद साधणे, आणि त्यांना घरातील खेळांमध्ये सामील करणे गरजेचे आहे. यामुळे पालक-मुलांमधील नातं दृढ होईल.

5. वाचनाची सवय लावणे:

मुलांना गोष्टींची, ऐतिहासिक कथा, भगवद्गीता किंवा शैक्षणिक पुस्तकं वाचायला प्रवृत्त करावे.

6. शैक्षणिक सहलींचे आयोजन:

मुलांना किल्ले, ऐतिहासिक स्थळं, आणि मंदिरं दाखवण्यासाठी शैक्षणिक सहलींचं आयोजन करावं. यामुळे त्यांच्यात इतिहास आणि संस्कृतीबद्दल आवड निर्माण होईल.

7. आध्यात्मिक मार्गाचा स्वीकार:

रोज रात्री झोपताना मुलांसोबत हनुमान चालीसा वाचणे, त्यांना मंदिरात नेणे, आणि अध्यात्मिक विचारसरणी रुजवणे यामुळे मुलं योग्य मार्गावर राहतील.

भविष्यासाठी शाश्वत उपाय

मुलांच्या आयुष्यात सकारात्मक बदल घडवण्यासाठी पालकांनी त्यांच्याशी अधिक वेळ घालवला पाहिजे. त्यांना अध्यात्म, वाचन, आणि खेळांच्या माध्यमातून जीवनातील महत्त्वाच्या मूल्यांची ओळख करून दिली पाहिजे.

आपल्या मुलांना योग्य मार्गावर ठेवणे ही पालक म्हणून आपली जबाबदारी आहे. स्क्रीन टाईम कमी करून त्यांना जीवनातल्या खऱ्या आनंदाचा अनुभव देऊया. हीच आपली पुढच्या पिढीला दिलेली खरी देणगी ठरेल.

राहुल गुरव 

१३ जानेवारी २०२५

ब्राह्म मुहूर्तावर उठण्याचे चमत्कारिक फायदे

ब्रह्म मुहूर्त: पहाटे उठण्याचे चमत्कारिक फायदे

आजच्या धावपळीच्या जीवनात आरोग्य, मानसिक शांतता, आणि सकारात्मकता यांचा समतोल राखणे किती महत्त्वाचे आहे, हे आपण जाणतोच. यासाठी एक साधा, पण प्रभावी उपाय आहे – ब्रह्म मुहूर्तात उठणे. ब्रह्म मुहूर्त म्हणजे सूर्योदयाच्या आधीचा काळ, जो साधारणतः सकाळी ३:२५ ते ४:४० या वेळेत येतो. अध्यात्म , आयुर्वेद आणि योगशास्त्रात या वेळेला अत्यंत पवित्र आणि आरोग्यदायी मानले गेले आहे.

ब्रह्म मुहूर्ताचे शारीरिक फायदे:

या वेळेस वातावरण प्रदूषणमुक्त असते. ऑक्सिजनचा स्तर जास्त असल्याने शरीराला ताजेतवानेपणा आणि ऊर्जा मिळते.

लवकर उठून एक योग्य दिनचर्या पाळल्यास पचनसंस्था व्यवस्थित काम करते. आयुर्वेदानुसार, या वेळेत शरीरातील विषारी घटक बाहेर टाकण्याची प्रक्रिया अधिक प्रभावी असते.

ब्रह्म मुहूर्तात उठून योगासन किंवा हलका व्यायाम केल्यास चयापचय (मेटाबॉलिझम) वाढते, ज्यामुळे वजन कमी होण्यास मदत होते.

सकाळच्या उन्हात मिळणारे नैसर्गिक विटामिन डी हाडे मजबूत करते आणि स्नायूंना बळकट बनवते.

मानसिक फायदे:

ब्रह्म मुहूर्त शांततेचा काळ आहे. या वेळी उठून ध्यान किंवा अभ्यास केल्यास स्मरणशक्ती आणि एकाग्रता सुधारते.

दिवसाची सुरुवात शांत आणि ताजेतवाने मनाने केल्याने नकारात्मक विचार दूर होतात आणि आत्मविश्वास वाढतो.

या वेळेस शरीरातील कोर्टिसोल (ताण निर्माण करणारे हार्मोन) कमी प्रमाणात असते. त्यामुळे तणाव कमी होतो आणि मन प्रसन्न राहते. यावेळेस केलेले सकारात्मक विचार अर्थात अनुमोदने ही प्रत्यक्षात घडण्यास मदत होते .

आध्यात्मिक फायदे:

  आपणास माहीतच असेल की बरीच देवस्थाने यावेळेस पूजनासाठी सुरू होतात काकड आरतीची तयारी चालू होते , सुप्रभातम गायले जाते , यावेळेस आपोआपच आपले चित्त शांत असते आणि म्हणून शांतचित्ताने भगवंताचे नामस्मरण केल्याने भगवंताशी जवळीक खूपच सोप्या पद्धतीने साधता येते.

या वेळेस वातावरण शांत असते, ज्यामुळे ध्यान अधिक प्रभावी होते. ध्यानामुळे आत्मज्ञान, अंतर्मनाची शांती, आणि आध्यात्मिक प्रगती साधता येते. 

ब्रह्म मुहूर्तात भगवंताच्या सान्निध्यात वेळ घालवल्यास मनाला प्रसन्नता मिळते आणि भगवंताशी जोडलेपणाची भावना निर्माण होते.

वैज्ञानिक आधार:

मानवाचे शरीर नैसर्गिकरित्या सर्केडियन रिदम (जैविक घड्याळ) नुसार कार्य करते. ब्रह्म मुहूर्तात उठल्याने शरीराचा नैसर्गिक चक्राशी समतोल साधला जातो.

या वेळेस पाइनियल ग्रंथी अधिक सक्रिय असते, ज्यामुळे शरीरात मेलाटोनिनचे (झोपेसाठी आवश्यक हार्मोन) योग्य प्रमाण निर्माण होते.

ब्रह्म मुहूर्तात लवकर उठल्याने रात्री लवकर झोप येते. त्यामुळे झोपेची गुणवत्ता सुधारते आणि शरीर ताजेतवाने राहते.

 गांधी, स्वामी विवेकानंद, आणि अनेक महान व्यक्ती ब्रह्म मुहूर्तात उठण्याच्या सवयीचे पालन करत होत्या. त्यांच्या यशस्वी जीवनात या सवयीने महत्त्वाची भूमिका बजावली आहे.

सुरुवात कशी कराल?

1. लवकर झोपण्याची सवय लावा:

रात्री १० वाजेपर्यंत झोपण्याचा प्रयत्न करा.

2. अलार्मशिवाय उठण्याचा सराव:

सुरुवातीला अलार्म वापरा, पण नंतर शरीराला नैसर्गिकरित्या जाग येईल असा सराव करा.

3. दिनचर्या ठरवा:

ब्रह्म मुहूर्तात उठल्यावर ध्यान, योग, वाचन किंवा एखाद्या सकारात्मक गोष्टीत वेळ घालवा.

ब्रह्म मुहूर्तात उठण्यामुळे शारीरिक, मानसिक, आणि आध्यात्मिक आरोग्य सुधारते. ही सवय तुमच्या जीवनात सकारात्मक बदल घडवून आणेल. आजच सुरुवात करा आणि जीवन अधिक आनंदी, निरोगी आणि यशस्वी बनवा!

"तुमचं भविष्य तुमच्या सवयींवर अवलंबून आहे. ब्रह्म मुहूर्तात उठण्याची सवय लावा आणि तुमच्या आयुष्याला एक नवा आयाम द्या."

मी जे करीन ते सर्वोत्कृष्ट करीन

यशाच्या मागे नव्हे, उत्कृष्टतेच्या दिशेने वाटचाल करा

आजच्या धावपळीच्या जीवनात अनेक पालक आपल्या मुलांच्या यशाच्या मागे लागलेले दिसतात. "माझं मूल यशस्वी कसं होईल?", "ते दुसऱ्यांपेक्षा कसं पुढे जाईल?" या प्रश्नांमध्ये पालकांचा वेळ आणि ऊर्जा खर्च होताना दिसतो. मात्र, यशाच्या मागे धावण्यापेक्षा आपल्या मुलांना उत्कृष्टतेचा पाठ शिकवणे अधिक महत्त्वाचे आहे. उत्कृष्टता म्हणजे केवळ शैक्षणिक किंवा व्यावसायिक यश नव्हे, तर जीवनातील प्रत्येक गोष्टीत गुणवत्ता, निष्ठा आणि शुद्धता राखण्याची सवय.

उत्कृष्टता म्हणजे काय?

उत्कृष्टता म्हणजे प्रत्येक गोष्ट सर्वोत्तम पद्धतीने करण्याचा प्रयत्न. यात परिश्रम, संयम, आणि सातत्य या गुणांचा समावेश होतो. यश क्षणिक असू शकते, पण उत्कृष्टता आयुष्यभर टिकते. जेव्हा आपण उत्कृष्टतेवर लक्ष केंद्रित करतो, तेव्हा यश आपोआप आपल्या पाठीशी येते.

मुलांसाठी उत्कृष्टतेचे महत्त्व

मुलं ही कोरी पाटी असतात. त्यांच्यावर जे संस्कार केले जातात, त्याचं प्रतिबिंब त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वावर दिसतं. पालक हेच मुलांचे पहिले गुरु असतात. म्हणूनच पालकांनी आपल्या मुलांना लहानपणापासूनच उत्कृष्टतेचे महत्त्व शिकवले पाहिजे. प्रत्येक गोष्टीत गुणवत्ता कशी आणायची, चांगले काम कसे करायचे, आणि प्रामाणिकपणा कसा राखायचा हे शिकवले पाहिजे.

"मी जे करीन ते सर्वोत्कृष्ट करेन" या वाक्याची ताकद

मुलांच्या मनावर लहानपणापासूनच सकारात्मक विचारांचा ठसा उमटवणे गरजेचे आहे. "मी जे करीन ते सर्वोत्कृष्ट करेन" हे वाक्य त्यांना रोज पाच वेळा म्हणायला सांगा.

रात्री झोपताना: या वाक्याचा पुनरुच्चार केल्याने मुलांच्या मनावर उत्कृष्टतेचा विचार दृढ होईल आणि ते चांगल्या विचारांनी झोपतील.

सकाळी उठल्यावर: आंघोळीनंतर देवाला नमस्कार करताना हे वाक्य पाच वेळा म्हणायला सांगा. यामुळे त्यांच्या दिवसभराच्या कामात उत्कृष्टतेचा भाव निर्माण होईल.

उत्कृष्टता कशी शिकवावी?

1. उदाहरणातून शिकवा: मुलं मोठ्यांना पाहून शिकतात. पालकांनी स्वतः उत्कृष्टतेचा आदर्श ठेवला तर मुलंही त्याचं अनुकरण करतील.

2. प्रयत्नांचं कौतुक करा: यशापेक्षा मुलांच्या प्रयत्नांना महत्त्व द्या. त्यांनी केलेल्या मेहनतीचं कौतुक केल्यास त्यांना अधिक चांगलं करण्याची प्रेरणा मिळेल.

3. मार्गदर्शन करा: मुलांना त्यांच्या आवडीच्या गोष्टींमध्ये उत्तम कसे व्हावे याबाबत योग्य दिशा द्या.

4. चुका सुधारायला शिकवा: चुकांमधून शिकण्याची सवय लावा. चुका केल्यावर त्यांच्यावर रागावण्याऐवजी त्या चुकांमधून काय शिकता येईल यावर भर द्या.

5. नैतिक मूल्यं जोपासा: उत्कृष्टतेचा पाया हा नैतिक मूल्यांवर आधारित असतो. मुलांना प्रामाणिकपणा, दया, आणि सहकार्य शिकवा.

यश मिळवण्यासाठी काहीजण चुकीच्या मार्गाचा अवलंब करतात. अशा लोकांना तात्पुरते यश मिळतं, पण त्यामागे असलेली फसवणूक किंवा अन्याय लवकरच उघड होतो. मात्र, उत्कृष्टतेच्या मार्गावर चालणारे लोक कायम प्रामाणिक राहतात आणि त्यांना मिळालेलं यश टिकाऊ असतं.

 यश हे क्षणिक असू शकते, पण उत्कृष्टता आयुष्यभर साथ देते. म्हणूनच, पालकांनी आपल्या मुलांना यशाच्या मागे न लागता उत्कृष्टतेकडे वळण्याची प्रेरणा द्यावी. जीवनातील प्रत्येक गोष्टीत उत्कृष्टता राखल्यास यश आपोआप मिळते.

"उत्कृष्टतेच्या मागे धावा, यश तुमच्या मागे धावेल." या विचाराचा स्वीकार करूया आणि आपल्या मुलांच्या आयुष्याला एक नवा मार्ग दाखवूया. "मी जे करीन ते सर्वोत्कृष्ट करेन" या वाक्याच्या पुनरुच्चाराने मुलांमध्ये सकारात्मकता आणि उत्कृष्टतेची भावना रुजेल, जी त्यांना जीवनात यशस्वी बनवेल.

साथीदारास हातभार: आनंदी आयुष्य

घर ही फक्त वास्तू नसून एक कुटुंबाचं प्रेमाने बांधलेलं घरटं असतं. घर सांभाळणे ही दोघांची जबाबदारी आहे, आणि म्हणूनच बायकोला घरकामात मदत करणे हे फक्त कर्तव्य नाही, तर प्रेमाचा आणि सहकार्याचा एक सुंदर नमुना आहे.

---

बायकोला मदत करण्याचे फायदे:

1. संबंध मजबूत होतात:

जेव्हा तुम्ही बायकोला मदत करता, तेव्हा ती तुमच्या सहकार्याने भावनिकदृष्ट्या अधिक जवळ येते.

प्रेम आणि आदर वाढतो.

2. ताण कमी होतो:

बायकोवर घरकामाचा संपूर्ण भार टाकल्याने तिच्या आरोग्यावर परिणाम होऊ शकतो. मदतीमुळे तिचा ताण कमी होतो.

3. समजूतदारपणा वाढतो:

घरातील जबाबदाऱ्या शेअर केल्याने दोघांनाही एकमेकांच्या कामाचं महत्त्व समजतं.

4. मुलांसाठी आदर्श उदाहरण:

जर तुम्ही घरकामात बायकोला मदत करत असाल, तर तुमची मुलंही सहकार्याचं महत्त्व शिकतात.

---

घरकामात मदत कशी करावी?

1. लहान गोष्टींनी सुरुवात करा:

कपडे घडी करून ठेवणे.

भांडी उचलून ठेवणे.

जेवणानंतर टेबल स्वच्छ करणे.

2. स्वयंपाकात मदत:

भाज्या चिरणे, ताटं लावणे किंवा भाजी करायला मदत करा.

कधी कधी स्वतःहून स्वयंपाक करा.

3. घर स्वच्छता:

झाडू मारणे, पुसणे किंवा घराची डस्टिंग करणे.

बाथरूम किंवा स्वयंपाकघर स्वच्छ ठेवणे.

4. मुलांची जबाबदारी:

मुलांच्या अभ्यासात मदत करा किंवा त्यांना खेळवून बायकोला थोडा वेळ आराम द्या.

5. आवडत्या कामांत सहभागी व्हा:

बायकोसोबत घर सजवणे, किंवा तिच्या आवडीची कामं करण्यात हातभार लावा.

---

मदत करताना लक्षात ठेवा:

तक्रार करू नका:

घरकाम करताना त्रास होतोय असं दाखवू नका. यामुळे बायकोला वाईट वाटेल.

समजूतदारपणा ठेवा:

काही वेळा तिचं काम तितकं सोपं नसतं. तिच्या कष्टांचं कौतुक करा.

नियमित मदत करा:

फक्त कधी कधीच नाही, तर दररोज वेळ काढून मदत करा.

---

निष्कर्ष:

बायकोला घरकामात मदत करणे म्हणजे तुमचं कुटुंब अधिक मजबूत करणं. ही जबाबदारी फक्त एका व्यक्तीची नसून दोघांची आहे. एकत्र काम केल्याने घरात प्रेम, आनंद, आणि समजूतदारपणा वाढतो. त्यामुळे आजपासूनच सुरुवात करा – छोट्या छोट्या गोष्टींनी!

"घर एकत्र ठेवण्यासाठी हातभार लावा, कारण जेव्हा दोघं एकत्र येतात, तेव्हा घर खरंच 'घर' होतं."