तीन काठ्यांचा तोल

रमेशचा पगार महिन्याचा छत्तीस हजार.

कागदावर आकडा बरा दिसायचा, पण महिन्याच्या शेवटी तो नेहमीच हलका व्हायचा.

आई-वडील लहान भावाकडे राहायचे.

“आम्ही ठीक आहोत” असं ते म्हणायचे,

पण आवाजातली थरथर रमेशला ऐकू यायची.

एका संध्याकाळी वडिलांनी फोन केला.

“काही नाही रे, फक्त औषधं वाढली आहेत… जमेल तेवढं बघ.”

फोन ठेवला आणि रमेश बराच वेळ शांत बसला.

त्याच रात्री जेवणानंतर विषय निघालाच.

रमेश बायकोला म्हणाला,

“आपण पप्पांना दरमहा पाच हजार द्यायचे का?”

बायको थोडा वेळ गप्प राहिली.

मग म्हणाली,

“तू दिलेस, तर ते घरचा लाईट बिल, मेंटेनन्स, किराणा यात जातील.

आणि ज्याने जबाबदारी घ्यायला हवी, तो मोकळा होईल.

आपल्या घराचं काय?

आपल्याकडे इमर्जन्सी नाही, विमा नाही,

माझ्यासाठी कपडे नाहीत,

आणि आपल्या मुलासाठी खेळणीही नाहीत.”

ती रडली नाही.

ती ओरडली नाही.

पण तिच्या शब्दांनी रमेशच्या मनात गोंधळ उडाला.

त्या रात्री रमेशला झोप लागली नाही.

त्याला असं वाटलं,

तो एका हातात आई-वडिलांची काठी धरतोय,

दुसऱ्या हातात बायको-मुलाची,

आणि तिसऱ्या हातात स्वतःचं भविष्य.

पण माणसाला तीन हात नसतात.

दुसऱ्या दिवशी रमेश वडिलांना भेटायला गेला.

औषधं घेऊन दिली.

आईसाठी थोडेसे कपडे घेतले.

आणि शांतपणे म्हणाला,

“मी दरमहा थोडी मदत करीन.

पण काही अडचण असेल, तर आधी मला सांगा.”

घरी आल्यावर बायकोला म्हणाला,

“आपण थोडी बचत सुरू करूया.

हळूहळू, पण नक्की.”

त्या दिवशी कुणी जिंकलं नाही.

कुणी हरलंही नाही.

पण रमेशला एक गोष्ट कळली —

प्रेम म्हणजे सगळी रक्कम एका बाजूला झुकवणं नाही,

तर तीन काठ्यांचा तोल सांभाळणं आहे.

आणि तोल सांभाळणारा माणूसच

खर्‍या अर्थाने घर उभं करतो.