पोस्टमधून उभा राहिलेला सोसायटी मधला आरसा

 एक साधी दुपार होती. सोसायटीच्या व्हॉट्सॲप ग्रुपवर रोजसारखेच मेसेज येत होते—पाणी, पार्किंग, कचरा, दिवे. पण त्या दिवशी एका पोस्टने सगळ्यांचं लक्ष वेधून घेतलं.

पोस्ट साधी होती, पण मनापासून लिहिलेली होती.

“आपल्या मुख्य ग्राउंडमध्ये गवत असल्यामुळे लहान मुलांना खेळणं शक्य होत नाही. A-323 च्या मधल्या ग्राउंडचा तात्पुरता वापर करता येईल का, यावर चर्चा व्हावी. तसेच इंटरनल स्पीड ब्रेकर आणि caution बोर्ड्स लावणं गरजेचं आहे. हा मुद्दा केवळ मुलांच्या सुरक्षिततेसाठी आहे.”

ही पोस्ट कुणाविरुद्ध नव्हती. कुठलाही आरोप नव्हता. फक्त एक पालकाचं काळजीने भरलेलं मन त्या शब्दांमागे होतं.

सुरुवातीला काही लोकांनी 👍 दिला. काहींनी मेसेज वाचून सोडून दिला. पण थोड्याच वेळात एक मोठा रिप्लाय आला—तोही सेक्रेटरीकडून.

शब्द कठोर होते.

“मधील ग्राउंड विकसित करायचं ठरलं होतं, पण ते फक्त ३२३ साठीच असेल. ३२३ ला एवढी उदारता दाखवायची नाही. गैरसमज करून घेऊ नये.”

पोस्ट करणारा काही क्षण स्क्रीनकडे पाहत राहिला.

‘मी असं कुठे लिहिलं होतं?’ हा प्रश्न त्याच्या मनात उठून उभा राहिला.

मुद्दा सुरक्षिततेचा होता, पण उत्तरात इमारतींचं राजकारण आलं होतं.

थांबेल असं वाटलं, पण पुढचे मेसेज येतच राहिले.

“राकेश शिंदे करणार म्हणून त्याला मतदान करा सांगणाऱ्या अमित रायला पकडा आणि उत्तर द्यायला सांगा.”

आता मात्र प्रश्न बदलला होता.

हा संवाद राहिला नव्हता—तो हिशोब बनत चालला होता.

मुलांची सुरक्षितता, स्पीड ब्रेकर, बोर्ड्स—हे सगळं कुठे हरवलं कळलंच नाही.

पुढे आणखी मेसेज आले.

“झाड पडून कचरा उचलायची तक्रार घेत नाहीत, ते दिसत नाही का?”

“एका कारचं पार्किंग गेलं, ते कमी झालं का?”

“३२३ च्या कमिटीला मदत करा कमी आहे म्हणून!”

आता पोस्ट करणारा शांत होता.

कारण त्याला समजलं होतं—

इथे प्रश्न उपायाचा नाही, तर अहंकाराचा आहे.

आणि मग शेवटचा मेसेज आला.

“तुझ्या आईच्या वयाची आहे म्हणून लिहिलं आहे, प्रेमाने राग मानू नकोस.”

ते वाचून क्षणभर सगळं थांबलं.

आई.

चर्चेत आई आली होती—जिचा या विषयाशी काहीही संबंध नव्हता.

त्या एका वाक्याने सगळा फरक स्पष्ट झाला.

ही चर्चा आता सामाजिक राहिली नव्हती, वैयक्तिक झाली होती.

पोस्ट करणाऱ्याने उत्तर दिलं नाही.

कारण काही वेळा शांत राहणं म्हणजे हार मानणं नसतं,

तर स्वतःची उंची दाखवणं असतं.

तो विचार करत राहिला—

सोसायटी म्हणजे इमारती नव्हेत, लोक असतात.

आणि जेव्हा प्रश्न मुलांच्या सुरक्षिततेचा असतो, तेव्हा “आपण” आणि “ते” असं काही नसतं.

त्या दिवशी कुणी ग्राउंड बदललं नाही.

कुणी स्पीड ब्रेकर लावला नाही.

पण एक गोष्ट बदलली—

अनेक लोकांना समजलं की प्रश्न काय होता, आणि चूक कुणाची होती.

कधी कधी, उत्तर न देणं हाच सर्वात मोठा उत्तर असतो.

आणि सत्य?

ते गप्प राहूनही स्पष्ट दिसत असतं.