शहराच्या कडेला एक छोटं मैदान होतं.
तिथे दर महिन्याला एक छोटासा मेळावा भरायचा.
त्या मेळाव्यात कुणाचा तरी पहिलाच स्टॉल असायचा,
तर कुणाचा शेवटचा आशेचा स्टॉल…
रमेश हाताने बनवलेले साबण विकायचा,
सीमा घरचे पदार्थ,
इरफान मोबाईल अॅक्सेसरीज,
तर पूजा हस्तकलेच्या वस्तू…
सगळ्यांचं सामान वेगळं,
पण मनात एकच गोष्ट –
“आज तरी काहीतरी विक्री होऊ दे.”
एकदा असा दिवस आला की संध्याकाळी अचानक जोरदार पाऊस सुरू झाला.
लोकं कमी झाली, गर्दी ओसरली.
काही स्टॉलधारकांनी आपापले स्टॉल गुंडाळायला सुरुवात केली.
कोणी म्हणालं,
“आजचा दिवस वाया गेला.”
कोणी म्हणालं,
“आपण यातून काहीच कमवू शकत नाही.”
आणि ते निघून गेले…
पण काही जण थांबले.
रमेशने आपल्या स्टॉलवर प्लास्टिक टाकलं,
सीमाने तिचं खाणं झाकून ठेवलं,
इरफानने लाईट्स बंद होऊ नयेत म्हणून जनरेटरची व्यवस्था केली.
पूजाने ओल्या हातानेही आपल्या वस्तू नीट मांडून ठेवल्या.
पाऊस थांबला…
आणि थोड्या वेळाने काही लोकं परत आली.
“बाकीचे स्टॉल कुठे गेले?” त्यांनी विचारलं.
जे उरले होते, त्यांच्याकडेच सगळी गर्दी जमली.
त्या दिवशी विक्री जास्त झाली नाही…
पण एक गोष्ट झाली –
लोकांच्या लक्षात आलं की हे लोक परिस्थितीतही उभे राहतात.
पुढच्या महिन्यात तेच ग्राहक खास त्यांच्याच स्टॉलकडे आले.
कारण लोक फक्त माल खरेदी करत नाहीत,
ते माणसाचा धीर, प्रामाणिकपणा आणि सातत्य पाहतात.
हळूहळू त्या थोड्या जणांचा ग्रुप घट्ट झाला.
कोणाचा माल संपला तर दुसरा देत होता,
कोणाला अडचण आली तर बाकीचे मदतीला उभे राहायचे.
काही वर्षांनी त्या मैदानात मोठा एक्स्पो भरू लागला.
मोठे ब्रँड आले…
पण लोक अजूनही त्या जुन्या स्टॉलकडे मुद्दाम भेट द्यायचे.
कारण त्यांना आठवत होतं –
पावसातही न हटणारे हेच लोक आहेत.
👉 या कथेचा अर्थ सोपा आहे:
कधी पाऊस येईल, कधी गर्दी कमी होईल,
कधी विक्री कमी होईल,
तर कधी मन खचेल…
पण जे थांबतात, टिकून राहतात, एकमेकांना धरून ठेवतात
तेच उद्या मोठ्या संधींसाठी तयार असतात.
No comments:
Post a Comment